Obecnie obserwujemy dwutorowy rozwój materiałów stomatologicznych. Z jednej strony w kierunku maksymalnego rozbudowania możliwości rekonstrukcji wysoce estetycznych, zapewniających odtworzenie najdrobniejszych szczegółów wyrafinowanej morfologii, z drugiej – łatwych w pracy, tzw. uniwersalnych. W praktyce codziennej stomatologa ogólnopraktykującego lwią część wypełnień stanowią wypełnienia i rekonstrukcje, dla których istotna jest uzyskana zgodność kolorystyczna i łatwość modelowania. Odpowiedzią na takie zapotrzebowanie ma być najnowszy materiał złożony z oferty firmy Kuraray Noritake – Clearfil Performance Pro.
Dział: PRACTISE & CASES
Bezpośrednie techniki kliniczne w rekonstrukcjach zniszczonych zębów są rutynową praktyką stomatologiczną [1–4]. Rekonstrukcje bezpośrednie z zastosowaniem materiału kompozytowego powinny być wykonywane techniką warstwową, która w istotny sposób ogranicza niepożądane zjawisko, jakim jest skurcz materiału kompozytowego. Celem niniejszej publikacji jest przegląd piśmiennictwa i rekomendacja stosowania technik klinicznych podczas odbudowy wykonywanej w technice bezpośredniej.
Próchnica zębów jest jedną z najpowszechniejszych chorób na świecie. Według FDI (World Dental Federation) statystycznie każdy człowiek na ziemi ma lub miał przynajmniej jeden ubytek próchnicowy. W ostatnich latach coraz większy nacisk kładzie się na precyzyjne i możliwie wczesne diagnozowanie zmian próchnicowych oraz ich leczenie w postaci hamowania ich rozwoju i remineralizacji zamiast tylko usuwania zakażonych tkanek i zastępowania ich protezą.
Prowadzenie i przechowywanie dokumentacji medycznej dla codziennej praktyki lekarskiej jest kwestią niezwykle istotną. Prawidłowa realizacja tego obowiązku pośrednio realizuje również obowiązek ochrony samego życia oraz zdrowia pacjentów. Dokumentacja medyczna ma kluczowe znaczenie przy zachowaniu ciągłości leczenia, a także przy podnoszeniu jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych. Każdy szpital, przychodnia czy też lekarz w gabinecie prywatnym są zobowiązani do jej prowadzenia i przechowywania.
Liszaj płaski (synonim: liszaj Wilsona) to zmiana na błonie śluzowej jamy ustnej, która należy do jednych z częściej obserwowanych patologii śluzówkowych. Trudności w jej leczeniu oraz coraz częściej pojawiające się informacje o ryzyku metaplazji nowotworowej wskazują na potrzebę bliższego zapoznania się z nią. Może się bowiem okazać, że jako jednostka chorobowa liszaj wcale nie jest taki… straszny (!).
Spośród wszystkich wizyt specjalistycznych odbytych w Polsce w 2018 r. najwięcej dotyczyło stomatologii. Aby jednak doszło do wizyty stomatologicznej, pacjent powinien odczuć taką potrzebę. Niestety, wciąż najczęściej kontrola stomatologiczna to nie wynik świadomie podjętej decyzji pacjenta, lecz bezpośredni skutek pojawienia się konkretnego problemu bólowego lub estetycznego.
Prowadzenie prawidłowego postępowania w przypadku złożonej etiologii istniejących problemów i dolegliwości pacjenta wymaga od lekarza wykorzystania wielu dostępnych obecnie rozwiązań i pewnego doświadczenia. Odpowiednie uszeregowanie planowanego postępowania umożliwia uzyskanie optymalnego efektu terapeutycznego zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zaleceniami. Na podstawie przypadku klinicznego zostanie przedstawione skojarzone postępowanie profilaktyczno-terapeutyczne u pacjenta zgłaszającego się z ubytkami niepróchnicowego pochodzenia i nadwrażliwością zębiny.
Planowanie leczenia estetycznego to podstawowy aspekt procesu terapeutycznego. Wynik wnikliwej analizy klinicznej wraz z zastosowaniem technik laboratoryjnych ma ogromne znaczenie w uzyskaniu satysfakcjonującego efektu estetycznego i funkcjonalnego wykonywanych rekonstrukcji. Niniejsza publikacja przybliża kliniczne oraz laboratoryjne procedury prowadzone na podstawie diagnostycznych nawoskowań (wax-up) oraz szczegółowo omawia wykonanie elementu pozwalającego na przetestowanie w jamie ustnej pacjenta próbnego uzupełnienia protetycznego, tzw. diagnostycznego mock-upu.
Jednym z nieodłącznych elementów wykonywania działalności leczniczej jest prowadzenie, przechowywanie, a w konsekwencji udostępnianie dokumentacji medycznej. Dokumentacja medyczna ma kluczowe znaczenie przy zachowaniu ciągłości leczenia, a także podnoszeniu jakości udzielanych świadczeń zdrowotnych. Powinna obrazować proces leczenia pacjenta w sposób określony przepisami prawa. Ze względu na charakter danych ujętych w takiej dokumentacji podlega ona szczególnej ochronie, w tym zabezpieczeniu przed dostępem podmiotów nieuprawnionych. Pacjent ma prawo dostępu do swojej dokumentacji medycznej, może również upoważnić do tego inne, wskazane przez siebie osoby. Powyższe kwestie zostały uregulowane przepisami dotyczącymi prawa pacjenta do dokumentacji medycznej zawartymi w rozdziale 7 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.
Przerwanie ciągłości błony śluzowej jamy ustnej nieprzekraczające wszystkich warstw nabłonka jest rozpoznawane jako nadżerka. Goi się najczęściej w ciągu 14 dni, bez pozostawienia blizny. Gdy uszkodzenie błony śluzowej jest głębsze i dotyczy wszystkich warstw nabłonka oraz podnabłonkowej tkanki łącznej, rozpoznaje się owrzodzenie.
Do naszego gabinetu stomatologicznego zgłosiła się 32-letnia pacjentka skarżąca się na bolesną nadwrażliwość niektórych zębów, która pojawiła się po założeniu w nich wypełnień kompozytowych. Pacjentka stwierdziła, że ostatnie leczenie stomatologiczne miało miejsce około dwóch lat wcześniej. Ból opisywany przez pacjentkę nie pojawiał się samoistnie, ale był wywoływany przede wszystkim żuciem.