Planowanie w codziennej praktyce stanowi fundament skutecznej i przewidywalnej terapii. To etap, który integruje diagnostykę, ocenę potrzeb pacjenta oraz dobór odpowiednich procedur w logiczną i spójną całość. Wybór odpowiedniej metody postępowania – czy będzie to leczenie endodontyczne, ponowne leczenie kanałowe, resekcja, czy ekstrakcja zęba – bywa złożony i wymaga od lekarza uwzględnienia wielu wzajemnie powiązanych czynników.
Dział: PRACTISE & CASES
Stany zapalne tkanek przyzębia i okołozębowych należą do najczęstszych przyczyn nagłych zgłoszeń pacjentów do gabinetów stomatologicznych i stanowią jedną z głównych przyczyn ostrego bólu wymagającego pilnej interwencji. Do typowych sytuacji klinicznych należą ropnie przyzębne, ostre zapalenie ozębnej oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia przyzębia [1]. Schorzenia te charakteryzują się szybkim narastaniem objawów, takich jak silny, pulsujący ból, obrzęk oraz tkliwość na nagryzanie. W niektórych przypadkach mogą występować również objawy ogólnoustrojowe, w tym gorączka i złe samopoczucie [2, 3]. Celem niniejszego artykułu jest ocena zasadności stosowania nimesulidu w leczeniu ostrych stanów zapalnych tkanek przyzębia i okołozębowych w oparciu o dostępne dane farmakologiczne oraz wyniki badań klinicznych dotyczących zastosowania tego leku w stomatologii.
Przygotowane odpowiedzi na typowe pytania pacjentów cierpiących na choroby przyzębia mogą szybko rozwiać ich wątpliwości dotyczące samego problemu, jak również zasad leczenia. Oto lista niektórych najczęściej pojawiających się pytań ze strony pacjentów i zwięzłych, klarownych na nie odpowiedzi. Pozwolą one na zbudowanie relacji z pacjentem i pozyskanie jego zaufania. Dodatkowo wszystkie pytania i odpowiedzi opatrzono merytorycznymi komentarzami.
W świetle najnowszych danych, nabłonek błony śluzowej dziąsła wraz z nierozerwalnie związaną z nim społecznością ogromnej ilości komensalnych i symbiotycznych drobnoustrojów nadają zupełnie nowy wymiar niezwykle skomplikowanej komunikacji między środowiskiem zewnętrznym a komórkami ludzkiego organizmu.
Ząb zatrzymany to ząb o prawidłowej budowie, z całkowicie uformowanym korzeniem, który nie uległ wyrżnięciu i nadal pozostaje całkowicie lub częściowo w kości (minął okres jego fizjologicznej erupcji). Leczenie zatrzymanych zębów siecznych nie należy do prostych procedur. Zaburzenie to wymaga dokładnej diagnostyki ortodontycznej, wnikliwej obserwacji i śródzabiegowych kontrolnych zdjęć rentgenowskich. Takie procedury powinny być przeprowadzane jedynie przez doświadczonych ortodontów.
Od 1 stycznia 2026 r. w Polsce obowiązują istotne zmiany w zakresie leczenia stomatologicznego dzieci w znieczuleniu ogólnym (narkozie) finansowanym przez NFZ. Nowelizacja rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2024 r. porządkuje i rozszerza katalog wskazań do zastosowania znieczulenia ogólnego u pacjentów pediatrycznych, co ma szczególne znaczenie dla dzieci z dentofobią oraz pacjentów niewspółpracujących.
Braki zębowe oraz ciągle rosnąca liczba wykonywanych uzupełnień protetycznych sprawiają, że pacjenci protetyczni stanowią coraz większą grupę w dziennej praktyce gabinetów stomatologicznych, która wymaga kompleksowej i długoterminowej opieki. Jako specjaliści wiemy, że skuteczność leczenia protetycznego w dużej mierze zależy nie tylko od prawidłowego wykonania pracy, ale przede wszystkim od właściwej higieny jamy ustnej i regularnych kontroli, w których kluczową rolę odgrywa higienistka stomatologiczna. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie praktycznych aspektów pracy z pacjentem protetycznym – od przygotowania do leczenia, przez opiekę okołozabiegową, po długotrwałe utrzymanie higieny uzupełnień stałych i ruchomych. Kluczowe będzie omówienie najczęstszych trudności i skutecznych rozwiązań stosowanych w codziennej praktyce, ze szczególnym uwzględnieniem pracy higienistki stomatologicznej.
Liszaj płaski (inaczej liszaj Wilsona) to zmiana na błonie śluzowej jamy ustnej, która należy do jednych z częściej obserwowanych patologii śluzówkowych. Trudności w jej leczeniu, doniesienia o ryzyku metaplazji nowotworowej oraz często pojawiające się zmiany na błonie śluzowej
o charakterze liszajopodobnym, które warto odróżnić od typowego liszaja, to argumenty za tym, by bliżej zapoznać się z tym zagadnieniem.
Jama ustna noworodka w momencie porodu jest jałowa. Jednak jej kontakt z drobnoustrojami świata zewnętrznego zaczyna się już w kanale rodnym, a później zasiedlanie przez drobnoustroje zależy od bardzo wielu czynników (m.in. odporności nabytej od matki, karmienia naturalnego, drobnoustrojów obecnych w jamie ustnej najbliższych, zasad utrzymania higieny). Konsekwencją tego bywają niekiedy zmiany chorobowe błony śluzowej (te infekcyjne i nie tylko). Bywa też, że zmiany stanowią element dotyczący ogólnego stanu zdrowia malucha.
W publikacjach często podkreślana jest rola profilaktyki stomatologicznej, zapobieganie próchnicy i chorobom przyzębia, a tymczasem z badań epidemiologicznych wynika, że wady zgryzu można zaliczyć do chorób społecznych. Badania Światowej Organizacji Zdrowia dotyczące stanu narządu żucia – który powoduje wyraźne oszpecenie, ograniczenia czynności żucia i oddychania, jest odczuwany przez pacjenta jako upośledzenie – pokazują, że obecnie tylko co trzeci uczeń w mniejszym mieście i co szósty w większym otrzymują wymagane leczenie ortodontyczne. Wskazuje na to brak wczesnych działań ortodontycznych. Należy w związku z tym zapobiegać wadom zgryzu i jak najwcześniej je leczyć.
Najczęściej wzbudzającymi strach i respekt zębami zakwalifikowanymi do leczenia kanałowego są zęby trzonowe. Czy faktycznie są to najtrudniejsze zęby w leczeniu? W niniejszym artykule postanowiono przeanalizować na podstawie kilku przypadków klinicznych oraz piśmiennictwa źródłowego możliwe trudności w leczeniu zarówno pierwotnym, jak i powtórnym kanałowym przedtrzonowców, ich zmienności anatomiczne oraz zdjęcia radiologiczne dwu- i trójwymiarowe. Czy na pewno są to proste zęby o dwóch lub jednym kanale korzeniowym?
W artykule omówiono zespół zmian endodontyczno-periodontologicznych, ich klasyfikację oraz metody leczenia na przykładzie dwóch przypadków klinicznych. Przedstawia, jak kluczową rolę w diagnostyce i monitorowaniu procesu gojenia odgrywa tomografia komputerowa wiązki stożkowej (CBCT). Podkreśla znaczenie prawidłowego rozpoznania i kompleksowego leczenia, w tym endodontycznego i periodontologicznego, oraz wpływ rekonstrukcji korony zęba na sukces terapii. Szczególną uwagę poświęcono wyzwaniom związanym z leczeniem zmian mieszanych, które mają najgorsze rokowanie spośród omawianych przypadków.