Dział: Otwarty dostęp
Ciągły rozwój stomatologii rekonstrukcyjnej umożliwia leczenie znacznie zniszczonych zębów z zastosowaniem materiałów o przezierności zbliżonej do naturalnych tkanek zębów. Zastosowanie materiałów kompozytowych czy ceramiki łączonej adhezyjnie z tkankami zęba może być realizowane zgodnie z zasadami stomatologii minimalnie inwazyjnej. Stabilne i przewidywalne połączenie pomiędzy tkankami zęba z materiałem kompozytowym czy ceramiką umożliwia realizowanie na szeroką skalę addycyjnych procedur klinicznych. Fundamentem tego protokołu postępowania jest adhezja.
W medycynie estetycznej dużym powodzeniem cieszą się zabiegi autologiczne z użyciem osocza bogatopłytkowego. Są one bezpieczne – preparat pozyskiwany jest z krwi własnej pacjenta, co minimalizuje ryzyko alergii – i niezwykle skuteczne. Wstrzyknięty preparat pobudza komórki do efektywniejszej pracy, dzięki czemu w efekcie dochodzi do odbudowy skóry.
Powodzenie odbudowy w przypadku zębów leczonych endodontycznie zależy od wielu czynników. Obejmują one punkty kontaktu na powierzchniach okluzyjnych i stycznych, położenie zęba w łuku zębowym, leczenie z wykorzystaniem sztucznej korony, stan wierzchołka i tkanek przyzębia oraz stan i wielkość zachowanej własnej korony lub korzenia zęba.
Wymogi właściwego obrazowania pola operacyjnego spowodowały konieczność zastosowania powiększenia wraz ze źródłem światła. Dzięki pracy w powiększeniu leczenie może być bardziej przewidywalne, można też uniknąć niepotrzebnych powikłań i błędów, a te istniejące próbować
naprawić. Widzieć więcej to również wiedzieć więcej. Nie oznacza to każdorazowo skrócenia
czasu zabiegu. Obecnie naukowcy i praktycy są zgodni: dobre widzenie szczegółów
nie jest możliwe bez powiększenia.
Antybiotyki należą do jednych z najczęściej stosowanych leków w praktyce lekarza stomatologa. Aby uzyskać skuteczny efekt przeciw- drobnoustrojowy, a równocześnie nie indukować powikłań polekowych, wybór antybiotyku musi być świadomy i podyktowany klinicznym stanem pacjenta, jak również własnościami farmakokinetyczno-farmakodynamicznymi leku.
W artykule przedstawiono metody naprawy protez w różnych przypadkach klinicznych.
W pracy omówiono przypadek pacjentki, która po operacji zatoki szczękowej metodą Caldwella-Luca w trudnych warunkach anatomicznych i mikrobiologicznych miała wykonany zabieg odbudowy kości wyrostka zębodołowego, osadzenia implantów zębowych i odbudowy protetycznej brakujących zębów.
