Ciągły rozwój stomatologii rekonstrukcyjnej umożliwia leczenie znacznie zniszczonych zębów z zastosowaniem materiałów o przezierności zbliżonej do naturalnych tkanek zębów. Zastosowanie materiałów kompozytowych czy ceramiki łączonej adhezyjnie z tkankami zęba może być realizowane zgodnie z zasadami stomatologii minimalnie inwazyjnej. Stabilne i przewidywalne połączenie pomiędzy tkankami zęba z materiałem kompozytowym czy ceramiką umożliwia realizowanie na szeroką skalę addycyjnych procedur klinicznych. Fundamentem tego protokołu postępowania jest adhezja.
Dział: Otwarty dostęp
W medycynie estetycznej dużym powodzeniem cieszą się zabiegi autologiczne z użyciem osocza bogatopłytkowego. Są one bezpieczne – preparat pozyskiwany jest z krwi własnej pacjenta, co minimalizuje ryzyko alergii – i niezwykle skuteczne. Wstrzyknięty preparat pobudza komórki do efektywniejszej pracy, dzięki czemu w efekcie dochodzi do odbudowy skóry.
Powodzenie odbudowy w przypadku zębów leczonych endodontycznie zależy od wielu czynników. Obejmują one punkty kontaktu na powierzchniach okluzyjnych i stycznych, położenie zęba w łuku zębowym, leczenie z wykorzystaniem sztucznej korony, stan wierzchołka i tkanek przyzębia oraz stan i wielkość zachowanej własnej korony lub korzenia zęba.
Wymogi właściwego obrazowania pola operacyjnego spowodowały konieczność zastosowania powiększenia wraz ze źródłem światła. Dzięki pracy w powiększeniu leczenie może być bardziej przewidywalne, można też uniknąć niepotrzebnych powikłań i błędów, a te istniejące próbować
naprawić. Widzieć więcej to również wiedzieć więcej. Nie oznacza to każdorazowo skrócenia
czasu zabiegu. Obecnie naukowcy i praktycy są zgodni: dobre widzenie szczegółów
nie jest możliwe bez powiększenia.
Antybiotyki należą do jednych z najczęściej stosowanych leków w praktyce lekarza stomatologa. Aby uzyskać skuteczny efekt przeciw- drobnoustrojowy, a równocześnie nie indukować powikłań polekowych, wybór antybiotyku musi być świadomy i podyktowany klinicznym stanem pacjenta, jak również własnościami farmakokinetyczno-farmakodynamicznymi leku.
W artykule przedstawiono metody naprawy protez w różnych przypadkach klinicznych.
W pracy omówiono przypadek pacjentki, która po operacji zatoki szczękowej metodą Caldwella-Luca w trudnych warunkach anatomicznych i mikrobiologicznych miała wykonany zabieg odbudowy kości wyrostka zębodołowego, osadzenia implantów zębowych i odbudowy protetycznej brakujących zębów.
Idealne wytyczne, które są rekomendowane podczas wykonywania adhezyjnie cementowanych uzupełnień pośrednich, to kwestia złożona, a liczne koncepcje kliniczne wydają się niewystarczająco uregulowane. Dotyczą one przede wszystkim wyboru protokołu klinicznego preparacji ubytków, wskazań do bezpośredniego lub pośredniego wykonania rekonstrukcji, metody cementowania pracy pośredniej. Dlatego wydaje się, że konieczna jest analiza dostępnego piśmiennictwa oraz dostępnych danych klinicznych w celu rekomendacji najlepszych optymalnych protokołów leczenia.
