Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki , Otwarty dostęp

3 lutego 2019

NR 48 (Styczeń 2019)

Złożona rekonstrukcja protetyczna z wykorzystaniem implantologii i technik chirurgii periodontologicznej

0 26

Pacjent zgłosił się do Kliniki Stomatologii Sypień 3 lutego 2012 r. Głównym powodem było zaostrzenie stanu zapalnego wokół uzupełnień protetycznych, które miał. Pacjent odczuwał ból zębów w przednim odcinku szczęki d.12–d.24. Nie potrafił dokładnie określić źródła bólu. Uważał, że dolegliwości mogą być związane z uzupełnieniem protetycznym: mostem d.12–d.24.

Stan na dzień pierwszej wizyty: widoczny stan zapalny w obrębie przyzębia (zdj. 1–3).

Most został wykonany w celu uzupełnienia zęba d.21 – utraconego w wieku 9 lat w wyniku zwichnięcia całkowitego podczas wypadku komunikacyjnego. 

Od tego czasu pacjent użytkował początkowo protezę częściową uzupełniającą pojedynczy brak zęba 21., a następnie most obejmujący zęby d.22 i d.11. Mniej więcej 3 lata wcześniej z powodu złamania 
zębów filarowych wykonano szersze uzupełnienie obejmujące obecny zakres.

W badaniu przedmiotowym stwierdzono problem związany z zaburzeniem zwarcia spowodowany nieprawidłowym przenoszeniem sił żucia z uzupełnienia protetycznego na zęby filarowe. Przyczynami dolegliwości mogą być również przekonturowane korony, alergia na metale (nikiel) i mechaniczne pociąganie wędzidełka. Pacjent podawał też odczucie gnilnego zapachu w trakcie oddychania.

Diagnostykę poszerzono o wykonanie zdjęcia pantomograficznego.

W obrazie OPG widoczny zanik pionowy kości w obrębie mostu oraz inne braki zębowe i problematyczne uzupełnienia stałe. Zęby 12., 11., 22.,23. i 24. prawidłowo przeleczone kanałowo. Nie zaobserwowano zmian okołowierzchołkowych. Niestety, zęby nie były wzmocnione wkładami koronowo-korzeniowymi.

Leczenie

Pierwszym etapem było wykonanie wycisku silikonowego, z którego miał powstać pierwszy tymczasowy most. Leczenie pacjenta rozpoczęto od usunięcia dotychczas użytkowanego uzupełnienia protetycznego. Następnie opracowano próchnicę i przygotowano zęby d.12–d.24 pod wkłady z włókna szklanego, zacementowane na materiale Build It F.R (materiałem do odbudowy zrębu koronowo-korzeniowego wykonanym na bazie żywic kompozytowych, wzmocnionym włóknem szklanym).

W trakcie leczenia w kanałach w części przykoronowej stwierdzono obecność krótkich ćwieków srebrnych mających pełnić rolę sztyftów (zdj. 4–6).

W kolejnym etapie przeprowadzono zabieg chirurgicznego wydłużenia koron zębów d.12–d.24 w celu:

  • zwiększenia długości koron klinicznych po stronie wargowej zębów (wskazania estetyczne),
  • zwiększenia wysokości tkanek zębów ponad brzegiem kości, aby uniknąć negatywnego wpływu uzupełnień protetycznych na szerokość biologiczną – odtworzenie jej po niekontrolowanym zaniku z powodu poprzedniego uzupełnienia,
  • zapewnienia lepszej retencji uzupełnieniom protetycznym – uzyskanie „obręczy”.

Odsłonięcie płata ujawniło znaczny zanik grubości wyrostka w obrębie brakującego zęba (zdj. 7, 8).

Z tego względu w okolicy zęba d.21 jednocześnie z implantacją zastosowano technikę augmentacyjną kością własną pacjenta.

Sterowana regeneracja kości (guided bone regeneration – GBR) jest chirurgicznym zabiegiem przygotowującym do leczenia implantologicznego. W przypadku niedost...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy