Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki , Otwarty dostęp

3 lutego 2019

NR 48 (Styczeń 2019)

Złożona rekonstrukcja protetyczna z wykorzystaniem implantologii i technik chirurgii periodontologicznej

0 192

Pacjent zgłosił się do Kliniki Stomatologii Sypień 3 lutego 2012 r. Głównym powodem było zaostrzenie stanu zapalnego wokół uzupełnień protetycznych, które miał. Pacjent odczuwał ból zębów w przednim odcinku szczęki d.12–d.24. Nie potrafił dokładnie określić źródła bólu. Uważał, że dolegliwości mogą być związane z uzupełnieniem protetycznym: mostem d.12–d.24.

Stan na dzień pierwszej wizyty: widoczny stan zapalny w obrębie przyzębia (zdj. 1–3).

Most został wykonany w celu uzupełnienia zęba d.21 – utraconego w wieku 9 lat w wyniku zwichnięcia całkowitego podczas wypadku komunikacyjnego. 

Od tego czasu pacjent użytkował początkowo protezę częściową uzupełniającą pojedynczy brak zęba 21., a następnie most obejmujący zęby d.22 i d.11. Mniej więcej 3 lata wcześniej z powodu złamania 
zębów filarowych wykonano szersze uzupełnienie obejmujące obecny zakres.

W badaniu przedmiotowym stwierdzono problem związany z zaburzeniem zwarcia spowodowany nieprawidłowym przenoszeniem sił żucia z uzupełnienia protetycznego na zęby filarowe. Przyczynami dolegliwości mogą być również przekonturowane korony, alergia na metale (nikiel) i mechaniczne pociąganie wędzidełka. Pacjent podawał też odczucie gnilnego zapachu w trakcie oddychania.

Diagnostykę poszerzono o wykonanie zdjęcia pantomograficznego.

W obrazie OPG widoczny zanik pionowy kości w obrębie mostu oraz inne braki zębowe i problematyczne uzupełnienia stałe. Zęby 12., 11., 22.,23. i 24. prawidłowo przeleczone kanałowo. Nie zaobserwowano zmian okołowierzchołkowych. Niestety, zęby nie były wzmocnione wkładami koronowo-korzeniowymi.

Leczenie

Pierwszym etapem było wykonanie wycisku silikonowego, z którego miał powstać pierwszy tymczasowy most. Leczenie pacjenta rozpoczęto od usunięcia dotychczas użytkowanego uzupełnienia protetycznego. Następnie opracowano próchnicę i przygotowano zęby d.12–d.24 pod wkłady z włókna szklanego, zacementowane na materiale Build It F.R (materiałem do odbudowy zrębu koronowo-korzeniowego wykonanym na bazie żywic kompozytowych, wzmocnionym włóknem szklanym).

W trakcie leczenia w kanałach w części przykoronowej stwierdzono obecność krótkich ćwieków srebrnych mających pełnić rolę sztyftów (zdj. 4–6).

W kolejnym etapie przeprowadzono zabieg chirurgicznego wydłużenia koron zębów d.12–d.24 w celu:

  • zwiększenia długości koron klinicznych po stronie wargowej zębów (wskazania estetyczne),
  • zwiększenia wysokości tkanek zębów ponad brzegiem kości, aby uniknąć negatywnego wpływu uzupełnień protetycznych na szerokość biologiczną – odtworzenie jej po niekontrolowanym zaniku z powodu poprzedniego uzupełnienia,
  • zapewnienia lepszej retencji uzupełnieniom protetycznym – uzyskanie „obręczy”.

Odsłonięcie płata ujawniło znaczny zanik grubości wyrostka w obrębie brakującego zęba (zdj. 7, 8).

Z tego względu w okolicy zęba d.21 jednocześnie z implantacją zastosowano technikę augmentacyjną kością własną pacjenta.

Sterowana regeneracja kości (guided bone regeneration – GBR) jest chirurgicznym zabiegiem przygotowującym do leczenia implantologicznego. W przypadku niedostatecznej ilości tkanki kostnej przeprowadza się jej nadbudowę z użyciem preparatów pochodzenia zwierzęcego, syntetycznych lub własnej kości pacjenta. Zabieg ten służy odtworzeniu utraconej wcześniej objętości kości. W okresie kilku miesięcy czy lat od ekstrakcji zęba dochodzi do znacznej utraty tkanki kostnej, sięgającej 60% w przypadkach niepowikłanych. Zamknięcie luki po usuniętym zębie przy użyciu implantu nie jest możliwe bez dostatecznej ilości kości, która ma go zabezpieczyć.

Opracowano różne techniki nadbudowy kości. Można wśród nich wyróżnić augmentację jednoczesną i poprzedzającą.

W zastosowanej przez autorów technice jednoczesnej użyto kości własnej pacjenta (autogennej) w postaci wiórków pobranych z okolicy wyrostka – łęków zębodołowych okolicy 22.–24. za pomocą skrobaczki kostnej – Safescraper (zdj. 13B). Urządzenie to w sposób bezpieczny pozwala uzyskać odpowiednie ilości kości.

Zalety zastosowania kości autogennej:

  • rozdrobniona kość autogenna w postaci cząsteczek ma mniejszą wytrzymałość niż bloki kostne, jednak wykazuje większy potencjał osteogeniczny, osteoindukcyjny i osteokondukcyjny ze względu na większą powierzchnię, z której są uwalniane czynniki stymulujące wzrost kości,
  • wykazano, że w wiórkach kostnych obecne są żywe osteocyty, osteoblasty i komórki prekursorowe osteoblastow (preosteoblasty i multipotencjalne komórki pnia),
  • zdecydowanie łatwiej dochodzi do angiogenezy w obrębie wiórów kostnych niż w bloku kostnym, który ulega wolnej resorpcji wymiennej.

Kluczowym warunkiem rzutującym na wynik regeneracji jest rozmiar resorpcji, jakiej ulegają przeszczepy kostne w czasie gojenia. Resorpcja przeszczepów zależy od lokalizacji miejsca dawczego oraz od postaci przeszczepu (rozdrobniona kość, blok).

W zabiegu augmentacji do zabezpieczenia mechanicznego wykorzystano nieresorbowaną tytanową błonę zaporową, umocowaną za pomocą tytanowych pinów. 

Zalety związane z zastosowaniem membrany Bone Shield Tytan firmy Frios:

  • możliwość utrzymania wielkości i kształtu przestrzeni podczas gojenia (cecha...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy