Zespół zmian endo-perio. Opisy przypadków klinicznych

Zależność między miazgą zęba a przyzębiem

Miazga zęba oraz przyzębie są ze sobą ściśle powiązane zarówno strukturalnie, jak i czynnościowo. Istnieje bezpośrednie połączenie pomiędzy miazgą a ozębną – poprzez otwór wierzchołkowy, miejsce rozdzielenia się korzeni oraz kanaliki komorowo-ozębnowe. Stany zapalne zlokalizowane w miazdze mogą się przenieść na przyzębie. Również stany zapalne przyzębia, recesje dziąsłowe mogą spowodować powstanie stanów zapalnych miazgi oraz jej martwicę. Fakt ten potwierdza podobieństwo flory bakteryjnej, która znajduje się w systemie endodontycznym i kieszonkach patologicznych – dominują takie drobnoustroje jak Streptococcus, Peptostreptococcus, Eubacterium, Bacteroides i Fusobacterium [1]. Choroby endodontyczne, które współistnieją ze stanami zapalnymi przyzębia, stanowią trudne przypadki terapeutyczne. Jeszcze do niedawna jedyną metodą leczenia zębów dotkniętych tym rodzajem patologii była ekstrakcja.

Istnieje wiele różnych definicji oraz klasyfikacji zmian periodontologiczno-endodontycznych (endodontyczno-periodontalnych), często określanych jako zmiany endo-perio (perio-endo) [2–5].
Praktycznym sposobem klasyfikacji zmian endo-perio dla celów planowania leczenia jest podział na trzy kategorie:

• pierwotne zmiany endodontyczne,
• pierwotne zmiany periodontologiczne,
• połączone zmiany endo-perio.

Klasyfikacja zmian endodontyczno-periodontologicznych

Klasa I – zmiany pierwotnie endodontyczne.
Do zakażenia dochodzi poprzez otwór wierzchołkowy, kanaliki dodatkowe, kanalik boczny biegnący do brzegu dziąsłowego. 

Klasa II – zmiany pierwotnie w przyzębiu.
Do zakażenia miazgi dochodzi z kieszonki poprzez furkację, wierzchołek korzenia, kanaliki boczne. Ten typ dotyczy najczęściej zębów z bardzo...