Autor: Maciej R. Czerniuk

Implantoprotetyka i chirurgia implantacyjna stale się rozwijają, wprowadzane są nowe metody i materiały. Mimo to zdarzają się sytuacje, gdy implant lub jego elementy zostają uszkodzone. Nieraz przyczyniają się do tego sami pacjenci, którzy nie zawsze stosują się do zaleceń dotyczących higieny jamy ustnej lub zaplanowanego leczenia. W przypadku uszkodzenia uzupełnienia implantoprotetycznego może dojść do konieczości jego eksplantacji. Czasami jednak udaje się tego uniknąć.

Ból po ekstrakcji zęba jest jednym z najczęstszych powikłań w praktyce stomatologicznej i stanowi istotny problem z perspektywy zarówno pacjenta, jak i lekarza. Jest on efektem urazu chirurgicznego obejmującego tkanki miękkie, tkanki kostne i ozębną, co prowadzi do aktywacji reakcji zapalnej oraz uwalniania mediatorów bólu, takich jak prostaglandyny, bradykinina, histamina i cytokiny prozapalne [1]. Właściwa kontrola bólu nie jest wyłącznie kwestią komfortu. Ma także znaczenie kliniczne, gdyż ból nieleczony może prowadzić do problemów z przyjmowaniem pokarmów, zaburzeń snu, obniżenia odporności organizmu, a także powikłań gojenia, w tym zespołu suchego zębodołu [2]. Jednym z leków szczególnie przydatnych w leczeniu bólu poekstrakcyjnego jest nimesulid.

Implanty zębowe są coraz popularniejsze w leczeniu stomatologicznym. Zdarza się, że pacjenci uważają je za niezniszczalne. Tymczasem na implanty działają różne siły i przeciążenia mogące powodować ich dysfunkcje. W niniejszym artykule przedstawiono przypadek pacjenta z uszkodzonym implantem zębowym. Dodatkowo pacjent był obciążony kardiologicznie, co wymagało wzmożonej ostrożności w procesie leczenia implantoprotetycznego.

Zarówno zapalenie przyzębia, jak i demencja stanowią globalny problem. Wyniki licznych badań wskazują, że osoby z zapaleniem przyzębia charakteryzują się większym ryzykiem wystąpienia demencji (szczególnie związanej z chorobą Alzheimera), natomiast demencja poprzez negatywny wpływ na nawyki żywieniowe i higienę jamy ustnej zwiększa ryzyko zapalenia przyzębia. Leczenie periodontologiczne może się przyczynić do prewencji zaburzeń funkcji poznawczych.

Choroby układu krążenia pochodzenia miażdżycowego (ASCVD) i zapalenie przyzębia stanowią globalny problem zdrowotny. ASCVD są najczęstszą przyczyną zachorowalności i śmiertelności na całym świecie. Wyniki badań wskazują, że chorzy z zapaleniem przyzębia charakteryzują się istotnie zwiększonym ryzykiem wystąpienia ASCVD i gorszym rokowaniem. Jednakże leczenie periodontologiczne przyczynia się do zmniejszenia ryzyka sercowo-naczyniowego u chorych z podwyższonym ryzykiem wystąpienia ASCVD, jak również z już występującym ASCVD.

Infekcje ustno-twarzowe wymagają odpowiedniego leczenia, ponieważ mogą powodować wiele groźnych powikłań. Antybiotyki stanowią jedną z metod prewencji i leczenia infekcji w stomatologii. Jednak ich nieracjonalne stosowanie przyczynia się do globalnego problemu, jakim jest antybiotykooporność bakterii. W celu zwiększenia racjonalnego wykorzystywania antybiotyków w stomatologii eksperci z Grupy Roboczej Polskiego Towarzystwa Stomatologicznego (PTS) i Narodowego Programu Ochrony Antybiotyków (NPOA) przygotowali rekomendacje kliniczne w tym zakresie.

Zarówno zapalenie przyzębia, jak i demencja stanowią globalny problem. Wyniki licznych badań wskazują, że osoby z zapaleniem przyzębia charakteryzują się większym ryzykiem wystąpienia demencji (szczególnie związanej z chorobą Alzheimera), natomiast demencja poprzez negatywny wpływ na nawyki żywieniowe i higienę jamy ustnej zwiększa ryzyko zapalenia przyzębia. Leczenie periodontologiczne może się przyczynić do prewencji zaburzeń funkcji poznawczych.

Do najważniejszych czynników ryzyka chorób jamy ustnej należą niewłaściwa higiena jamy ustnej oraz nieprawidłowe nawyki żywieniowe [3]. Biorąc pod uwagę, że kawa stanowi istotny składnik diety Polaków [6] i bezpośrednio oddziałuje na jamę ustną, istotne jest poznanie jej wpływu na rozwój tak powszechnych chorób jamy ustnej jak choroba przyzębia czy rak jamy ustnej.