Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki , Otwarty dostęp

25 listopada 2019

NR 53 (Listopad 2019)

Narzędzia stosowane w wykonawstwie uzupełnień wspartych o wszczepy śródkostne

0 55

W chirurgii stomatologicznej i implantologii niezwykle istotne jest prawidłowe osadzenie uzupełnień w kości. Do właściwego założenia wszczepów potrzebne są odpowiednio dobrane narzędzia.

Fizjodyspenser

Fizjodyspenser, zwany inaczej unitem chirurgiczno-implantologicznym, jest urządzeniem przeznaczonym do wykonywania zabiegów z dziedziny chirurgii stomatologicznej oraz implantologii. Dzięki niemu można przeprowadzać zabiegi osteotomii, resekcji wierzchołków korzeni czy modelowania kości. W implantologii służy do zakładania wszczepów. Na panelu sterującym są umieszczone przyciski pozwalające na:

  • regulację prędkości obrotów końcówki w zakresie od 200 do 40 000 obrotów na minutę,
  • regulację momentu obrotowego w zakresie do 80 Ncm,
  • regulację poziomu chłodzenia końcówki,
  • określenie kierunku obrotów (prawy, lewy),
  • wybór programu przeznaczonego dla określonej procedury zabiegowej.

Fizjodyspenser jest zaopatrzony w sterownik nożny, który pozwala na regulację parametrów zabiegu bez używania rąk. Ponadto za pomocą sterownika można wybrać program, który jest przeznaczony do określonego rodzaju zabiegu: opracowania łoża implantu, wprowadzenia maszynowego implantu czy dokręcenia łącznika i ma przypisany odpowiedni moment obrotowy i prędkość. 
Końcówką przeznaczoną do fizjodyspensera jest kątnica zwalniająca z przełożeniem 20:1 i oznaczeniem paskowym w kolorze zielonym. W wielu wersjach urządzenia jest ona zaopatrzona w światłowód, co pozwala na usprawnienie pracy.
Fizjodyspenser może znaleźć zastosowanie w części protetycznej leczenia z zastosowaniem implantów. Po zainstalowaniu na końcówkę odpowiednich narzędzi obrotowych (śrubokrętów) można nim przykręcać i odkręcać śruby gojące oraz śruby mocujące łączniki implantologiczne.
Fizjodyspenser pozwala na precyzyjne określenie siły, z jaką zostają przykręcone śruby. Jest to szczególnie istotne w przypadku przykręcania śrub mocujących łącznik lub koronę, które powinny być przykręcone z siłą wyznaczoną przez producenta systemu. Zabezpiecza to przed przypadkowym odkręceniem się łącznika czy korony oraz uniemożliwia zbyt mocne przykręcenie śruby, które może skutkować jej złamaniem lub zniszczeniem wewnętrznego gwintu implantu.

Klucze dynamometryczne

Klucz dynamometryczny, nazywany inaczej raczetą (torque ratchet), jest narzędziem do ręcznego wprowadzania implantów w łoże oraz przykręcania elementów protetycznych z jednoczesnym pomiarem siły. Klucz jest dostarczany zazwyczaj wraz z całą kasetą chirurgiczną lub protetyczną danego systemu implantologicznego. Pozwala on na właściwe przykręcenie suprastruktury implantologicznej zgodnie z zaleceniami producenta systemu. Jest to bardzo ważna czynność podczas protetycznego etapu leczenia z użyciem wszczepów. Podczas przykręcania należy stosować ruch zgodny z ruchem wskazówek zegara i odwrotny w przypadku odkręcania pracy.
Odpowiednie dokręcenie łącznika implantologicznego zabezpiecza pracę protetyczną przed możliwością jej odkręcania i związanymi z tym powikłaniami klinicznymi. 
Obecnie najczęściej stosowane są tzw. łamane klucze dynamometryczne, których część pracująca po osiągnięciu odpowiedniej siły podczas dokręcenia śruby ulega przełamaniu. Moment ten świadczy o osiągnięciu właściwej siły, z jaką dokręcono śrubę, i zabezpiecza przed użyciem większej siły, co może skutkować złamaniem śruby lub uszkodzeniem gwintu wewnętrznego implantu. 
Innym rodzajem klucza dynamometrycznego jest klucz z regulacją poziomu momentu obrotowego. Odpowiedni moment obrotowy jest ustawiany na rękojeści klucza i w ten sposób zapewnia uzyskanie określonej siły dokręcającej. Klucz jest utrzymywany za uchwyt, następnie naciąga się go aż do momentu uzyskania żądanej wartości momentu obrotowego oznaczonej na cyfrowej skali. Taka konstrukcja klucza jest bardziej uniwersalna, ponieważ pozwala na regulację siły dokręcenia, która jest inna dla różnych czynności w postępowaniu implantoprotetycznym. Zazwyczaj kalibracja klucza jest w zakresie od 10 do 60 Ncm. Najmniejszej siły na poziomie 5–10 Ncm używa się do przykręcania śruby gojącej. Z siłą 20 Ncm przykręca się zazwyczaj łączniki wewnętrzne i typu lokator, natomiast łączniki zewnętrzne wymagają największej siły na poziomie 35 Ncm. 

Śrubokręty

W leczeniu implantoprotetycznym powszechnie stosowane są różnego rodzaju śrubokręty pozwalające na ręczne przykręcanie i odkręcanie elementów protetycznych. Śrubokręty można podzielić na te do stosowania ręcznego oraz przeznaczone na kątnicę do fizjodyspensera. Śrubokręty ręczne są dostarczane wraz z całą kasetą do systemu implantologicznego i mogą być w różnych rozmiarach. Zwykle są to śrubokręty krótkie o długości 20 mm, średnie o długości 25 mm i długie o długości 38 mm. Krótkie śrubokręty pozwalają na pracę w odcinkach bocznych, gdzie jest ograniczone rozwieranie ust i są zmniejszone możliwości dobrego umieszczenia narzędzia. Długie śrubokręty pozwalają na pracę z uzupełnieniami o długich łącznikach. 
Ponadto śrubokręty różnią się typem końcówki. W większości przypadków są to śrubokręty o końcówce główki typu hex, lecz pomiędzy systemami mogą się one różnić wielkością hexu. 
Bardzo istotne jest stosowanie śrubokrętów przeznaczonych dla danego systemu. Próby dokręcania lub odkręcania śrub lub łączników niewłaściwym śrubokrętem mogą się skończyć zniszczeniem łoża śruby mocującej łącznik i niemożnością jej odkręcenia. W takich przypadkach bardzo trudno zdjąć uzupełnienie, a często wymaga to jego zniszczenia. 
Ponadto w asortymencie narzędzi do wykonywania prac implantologicznych koniecznie powinny być śrubokręty do mocowania śrub do połączenia kładkowego. Są to śrubokręty o pojedynczym ostrzu. 
W kasecie powinny się znaleźć również klucze do przykręcania łączników kulowych i specjalny klucz do montowania łączników typu lokator. Jest to klucz uniwersalny do każdego systemu implantologicznego, który przewiduje możliwość mocowania uzupełnień protetycznych na tym typie łącznika. Ponadto umożliwia on wymianę matryc założonych w metalowym łożu do łącznika typu lokator.

Periotest

Proces osteointegracji jest gwarantem powodzenia każdego leczenia implantoprotetycznego. Proces ten polega na integracji kostnej w kontakcie z powierzchnią wszczepu. Ilość i jakość kości na powierzchni implantu jest najistotniejszym czynnikiem w ocenie sukcesu klinicznego uzupełnień protetycznych wspartych na wszczepach. Dlatego też powstały urządzenia do pomiaru stabilizacji wszczepów w kości. Do klinicznych objawów prognozujących sukces kliniczny w leczeniu z użyciem wszczepów zalicza się brak ruchomości wszczepu, brak objawów bólowych oraz brak infekcji w jego okolicy. 
Stabilizację wszczepów można podzielić na:

  • pierwotną, osiąganą bezpośrednio po wszczepieniu implantu, 
  • wtórną, która następuje po okresie wgajania się implantu i przebudowy otaczającej kości. 

Stopień stabilizacji pierwotnej zależy od ilości i jakości kości, lokalizacji anatomicznej, techniki preparacji łoża oraz rodzaju implantu. Wśród tych cech implantu należy wymienić jego długość, średnicę, rodzaj gwintu oraz rodzaj powierzchni. 
Stabilizacja wtórna jest wynikiem odbudowy i przebudowy kości oraz tkanek otaczających wszczep. Stabilizacja pierwotna jest jednym z głównych czynników warunkujących przewidywany okres przetrwania wszczepu w jamie ustnej. Stabilizacja pierwotna jest mechaniczną retencją wszczepu w kości i to właśnie ona jest powszechnie uważana za jeden z najważniejszych czynników, które determinują prawidłowy proces osteointegracji. Wszczepy, które mają właściwą stabilizację pierwotną, osiągają również w krótszym czasie lepszą stabilizację wtórną, czyli integrację biologiczną z tkanką kostną. 
Stabilizację pierwotną uznaje się za wystarczającą wówczas, gdy mikroruchy, na które jest narażony wszczep podczas fazy gojenia w jamie ustnej, nie przekraczają 50–150 µm. Wartości wyższe generują powstawanie włóknistej tkanki łącznej między kością a powierzchnią implantu. Uzyskanie podczas z...

Artykuł jest dostępny dla zalogowanych użytkowników w ramach Otwartego Dostępu.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałów pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy