Czy uszkodzenia w obrębie implantu u pacjenta z licznymi obciążeniami ogólnoustrojowymi zawsze muszą się kończyć eksplantacją?

Implantoprotetyka i chirurgia implantacyjna od lat posługują się ściśle określonymi zasadami, które w miarę postępu badań, doświadczenia, wprowadzania nowych technologii i materiałów co jakiś czas ulegają stosownym modyfikacjom. Mimo tych zasad zdarzają się przypadki pękania lub odłamywania się samych elementów nadbudów protetycznych. Awarie te dotyczą również elementów łącznikowych przykręcanych do ciała implantu/implantów i samych wszczepów. Przyczyn ewentualnych niepowodzeń technicznych może być wiele – od złego rozplanowania pogrążania implantów, ich niewłaściwej średnicy, długości, poprzez błędy w projektowaniu i samym wykonawstwie części protetycznej, po ukryte wady materiałowe czy przeciążenia konstrukcyjne oraz wady odlewnicze dotyczące wszystkich trzech składowych: ciała implantu, elementów łącznikowych i samej nadbudowy protetycznej. Struktury te nie są w stanie znieść generowanych przez pacjenta sił okluzyjnych, jego patologicznych nawyków zgryzowych czy podawanych w wywiadzie uszkodzeń jatrogennych, ponieważ niektórzy pacjenci często uważają same implanty i wdrożone leczenie za remedium na dotychczasowe leczenie stomatologiczne [1–4]. 
Pomimo rozmów, jakie lekarze stomatolodzy prowadzą, aby uzupełnić wiedzę leczonych dotyczącą właściwej higieny jamy ustnej, regularnych wizyt kontrolnych i realizowania zaplanowanego planu leczenia, część pacjentów błędnie uważa, że skoro implanty są wykonane z tytanu medycznego, zwalnia ich to z przedstawionych rygorystycznych zasad ich użytkowania i wyklucza wszelkie awarie samych uzupełnień implantoprotetycznych, struktur kostnych szczęk i potencjalnej koincydencji z jednostkami chorobowymi z zakresu układów sercowo-naczyniowego, hematologicznego i metabolicznego z uwagi na inne dotychczasowe zdarzenia medyczne czy sto...