Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat numeru , Otwarty dostęp

29 lipca 2021

NR 63 (Lipiec 2021)

Rekonstrukcje ceramiczne (PARC) pośrednie adhezyjne – część 2: Kazuistyka

0 76

Technika adhezyjna zmieniła współczesną stomatologię rekonstrukcyjną zarówno w aspekcie postrzegania estetyki, jak i stosowanych technik klinicznych. Zapraszam do zapoznania się z drugą częścią artykułu na ten temat. Tym razem zagadnienie zostanie przedstawione praktycznie.

Przypadek I

30-letni pacjent zgłosił się do gabinetu stomatologicznego w związku z uszkodzeniem rozległego wypełnienia korony zęba 36 (zdj. 1). W sposób systematyczny zebrano wywiad oraz przeprowadzono wnikliwe badanie kliniczne. Pacjent niepalący, bez obciążeń ogólnoustrojowych. Podczas zbierania wywiadu nie zgłaszał żadnych dolegliwości bólowych. Ogólne badanie wewnątrzustne ujawniło obecność kilku ubytków próchnicowych. U pacjenta przeprowadzono dodatkowe zabiegi związane z higienizacją oraz leczeniem próchnicy pierwotnej i wtórnej, które nie zostały szczegółowo omówione w niniejszej publikacji. 
 

POLECAMY

Zdj. 1. Sytuacja wyjściowa. Uwagę zwraca rozległe uszkodzone wypełnienie kompozytowe w zębie 36. Ząb z zachowaną żywotnością miazgi


W dalszej części artykułu skoncentrowano się na opisie rekonstrukcji złamanego pierwszego zęba trzonowego po lewej stronie w żuchwie. Pacjent podczas zbierania wywiadu stwierdził, że ząb 36 był w przeszłości wielokrotnie odbudowywany za pomocą materiału kompozytowego. Zaistniała sytuacja kliniczna wymagała podjęcia decyzji o wyborze sposobu zaopatrzenia uszkodzonej rekonstrukcji korony zęba. Konieczne było również uwzględnienie w planie leczenia zachowanej żywotności zęba oraz maksymalnej ochrony pozostałych tkanek zęba.
Po ustaleniu rozpoznania i wnikliwej analizie opracowano całościowy plan leczenia, uwzględniając wszystkie omawiane z pacjentem zagadnienia. Pacjent zdecydował się na zaproponowane leczenie zachowawcze istniejących ubytków oraz zaopatrzenie uszkodzonej korony zęba 36 rekonstrukcją pośrednią z ceramiki wzmocnionej leucytem. Ustalono kolor przyszłej pracy protetycznej, decydując się na odcień A1 (kolornik Vita Classic (Vita 3D-Master).
Zgodnie z obowiązującymi standardami leczenia po przeprowadzeniu higienizacji i leczenia zachowawczego możliwe było przejście do zaopatrzenia uszkodzonego wypełniania w obrębie korony zęba 36. W pierwszym etapie w izolacji pola zabiegowego koferdamem usunięto stare uzupełnienie kompozytowe oraz całkowicie opracowano ubytek (zdj. 2). 
 

Zdj. 2. Usunięcie wypełnienia kompozytowego – praca w izolacji pola zabiegowego koferdamem (Cerkamed)


Następnym etapem była adhezyjna odbudowa zrębu korony materiałem kompozytowym (zdj. 3). 
 

Zdj. 3. Odbudowa zrębu materiałem kompozytowym


Po wykonaniu tej procedury przystąpiono do preparacji. W trakcie tej czynności kontrolowano dokładnie zarys preparacji stopnia w obrębie ścian osiowych, ograniczony jedynie do granicy zdrowego szkliwa. Uzasadnieniem takiego sposobu postępowania było rozległe pierwotne zniszczenie korony. Preparację wykonano zgodnie z techniką szczegółowo omówioną w początkowej części niniejszej publikacji (zdj. 4–10). 
 

Zdj. 4. Preparacja typu butt joint – powierzchnia językowa

 

Zdj. 5. Preparacja typu butt joint – powierzchnia dystalna

 

Zdj. 6. Preparacja typu chamfer – powierzchnia policzkowa

 

Zdj. 7. Wygładzenie preparacji

 

Zdj. 8. Polerowanie

 

Zdj. 9. Opracowana powierzchnia zgodnie z nowym podejściem uwzględniającym morfologię

 

Zdj. 10. Szczegółowe omówienie zasad wykonanej preparacji


Następnie wykonano precyzyjny wycisk masą silikonową techniką dwuwarstwową jednoczasową, pobrano rejestrat zwarcia oraz wycisk przeciwstawny, również masą silikonową, mając na uwadze dokładność odwzorowania powierzchni okluzyjnej zębów przeciwstawnych. Ostatnią czynnością tego etapu było wykonanie prowizorium (Protemp II, 3M ESPE) na podstawie wcześniej wykonanego wycisku pobranego przed preparacją. 
Wykonana w laboratorium rekonstrukcja ceramiczna trafiła po kilku dniach do gabinetu. Oceniono kształt, dokładność przylegania do opracowanych ścian na modelu, punkty styczne oraz kolor i makrostrukturę powierzchni. 
Po zdjęciu rekonstrukcji tymczasowej i dokładnym oczyszczeniu zęba filarowego w izolacji pola z zastosowaniem OptraGate (Ivoclar Vivadent) dokonano próby, osadzając rekonstrukcję ceramiczną na zębie filarowym. Zaakceptowano wykonaną pracę.
Przystąpiono zatem do procedury przygotowawczej. Odbudowę umieszczono na transferze (zdj. 11). W celu oczyszczenia wewnętrznej powierzchni ceramiki po przymiarce zastosowano 36-proc. kwas ortofosforowy. Zanieczyszczenie ceramiki śliną podczas próby może spowodować przebarwienia i niedoskonałe połączenie z tkankami zęba. Przebarwienie rekonstrukcji jest związane z zabarwieniem białek obecnych w ślinie, które manifestują się po zacementowaniu pracy jako różowe plamy. Oprócz problemów estetycznych zanieczyszczone obszary stanowią istotny problem, nie uzyskuje się bowiem w ich obrębie optymalnej adhezji. 
 

Zdj. 11. Ceramiczna praca protetyczna osadzona na transferze


Następnie przeprowadzono proces trawienia powierzchni wewnętrznej odbudowy kwasem fluorowodorowym (HF) przez 60 s (zdj. 12). Po dokładnym wypłukaniu wytrawiacza (zdj. 13) osuszono pracę protetyczną. Wytrącone na powierzchni trawionej ceramiki sole (zdj. 14) usunięto, umieszczając odbudowę w roztworze 95-proc. alkoholu z zastosowaniem myjki ultradźwiękowej na 4 min (zdj. 15). Osuszoną powierzchnię rekonstrukcji pokryto silanem (Monobond Plus, Ivoclar Vivadent), który aplikowano trzykrotnie, zostawiając czas na jego swobodne odparowanie (zdj. 16 i 17). Powierzchnię odbudowy przeznaczonej do połączenia adhezyjnego pokryto bondem Heliobond Syntac Classic (Ivoclar Vivadent), wydmuchano jego nadmiar i umieszczono w ochronnym pudełeczku (zdj. 18–20).
Protokół cementowania rekonstrukcji na zębie filarowym został wykonany wedle obowiązujących standardów, po uprzedniej izolacji pola zabiegowego (zdj. 21). Zastosowanie koferdamu jest niezbędne i bezdyskusyjne. Oczyszczoną powierzchnię korony zęba filarowego wypiaskowano tlenkiem glinu z cząsteczkami o średnicy 50 μm. Po wypłukaniu piasku i delikatnym osuszeniu zęba filarowego zastosowano technikę selektywnego wytrawiania jedynie tkanek zęba zgodnie z obowiązującymi zasadami 36-proc. kwasem ortofosforowym 
(zdj. 22). Następnie wypłukano kwas i delikatnie osuszono. 
 

Zdj. 12. Trawienie powierzchni łączonej rekonstrukcji ceramicznej kawasem fluorowodorowym

 

Zdj. 13. Dokładne wypłukanie kwasu fluorowodorowego pod strumieniem bieżącej wody

 

Zdj. 14. Po wytrawieniu ceramiki skaleniowej pojawia się osad, który należy usunąć – krystaliczne precypitaty nie rozpuszczają się w wodzie

 

Zdj. 15. Oczyszczanie ceramiki z osadu z zastosowaniem roztworu 95% alkoholu w myjce ultradźwiękowej przez 4 minuty

 

Zdj. 16. Oczyszczona powierzchnia ceramiki z osadów przed aplikacją silanu

 

Zdj. 17. Aplikacja silanu na powierzchnię wewnętrzną rekonstrukcji ceramicznej

 

Zdj. 18. Aplikacja systemu łączącego

 

Zdj. 19. Rozdmuchanie systemu łączącego w celu pozostawienia równomiernej warstwy systemu łączącego na powierzchni wewnętrznej ceramiki

 

Zdj. 20. Umieszczenie rekonstrukcji ceramicznej w ochronnym pudełeczku

 

Zdj. 21. Izolacja pola zabiegowego koferdamem

 

Zdj. 22. Inwersja koferdamu na całym obwodzie zęba 36. – stan po wytrawieniu kwasem ortofosforowym


Niezwłocznie przystąpiono do aplikacji systemu łączącego na przygotowaną powierzchnię. Na rekonstrukcję kompozytową naniesiono silan (Monobond Plus, Ivoclar Vivadent), pozostawiając odpowiedni czas na jego swobodne odparowanie (ok. 90 s). Zwrócono szczególną uwagę na precyzję aplikacji silanu. Kolejno na wytrawione tkanki zęba naniesiono płyn Syntac Primer, Syntac Adhesive i żywicę Heliobond Syntac Classic (Ivoclar Vivadent) i rozdmuchano nadmiary powietrzem z dmuchawki (zdj. 23–26). Cement rozprowadzono na rekonstrukcję i umieszczono na zębie filarowym (zdj. 27–31). Po usunięciu nadmiarów kompozytu polimeryzowano od strony podniebiennej i przedsionkowej przez 5 s (zdj. 32). Dokładnie usunięto nadmiary kompozytu i opracowano krawędzie rekonstrukcji za pomocą ostrza chirurgicznego nr 12 (zdj. 33). 
 

Zdj. 23. Adhezyjne kondycjonowanie tkanek zęba oraz podbudowy kompozytowej zęba filarowego, na którym zostanie osadzona rekonstrukcja

 

Zdj. 24. Izolacja powierzchni stycznej bliższej taśmą teflonową oraz nicią dentystyczną umieszczoną poniżej marginesu preparacji

 

Zdj. 25. Ponowne przedmuchanie warstwy systemu łączącego przed aplikacją cementu

 

Zdj. 26. Ocena toru wprowadzania przed aplikacją cementu kompozytowego

 

Zdj. 27. Aplikacja cementu kompozytowego – praca w pomarańczowym filtrze

 

Zdj. 28. Równomierne rozprowadzenie cementu za pomocą aplikatora

 

Zdj. 29. Osadzanie pracy na zębie filarowym

 

Zdj. 30. Usuwanie nadmiarów cementu kompozytowego

 

Zdj. 31. Wstępne usunięcie materiału kompozytowego przed polimeryzacją

 

Zdj. 32. Krótka polimeryzacja – po 5 s od strony policzkowej i językowej

 

Zdj. 33. Usuwanie bariery ochronnej przed ostateczną polimeryzacją. Usunięcie nadmiarów kompozytu


Polimeryzację końcową przeprowadzono pod płaszczem glicerynowym w celu ułatwienia przemiany wolnych rodników hamowanych przez tlen (zdj. 34). Ostateczne opracowanie powierzchni stycznych wykonano za pomocą ostrza chirurgicznego nr 12, metalowych paseczków z nasypem diamentowym oraz gumek do polerowania (zdj. 35–36). Kontakty w okluzji statycznej i dynamicznej dopracowano za pomocą drobnoziarnistego wiertła diamentowego z intensywnym chłodzeniem wodnym. Całość rekonstrukcji dokładnie wypolerowano, używając zestawu do polerowania ceramiki (Komet Dental). 
Efekt ostateczny zarówno funkcjonalny, jak i estetyczny oceniono jako satysfakcjonujący. Wizyty kontrolne potwierdziły pełną integrację odbudowy kompozytowej i ceramicznej z pozostałymi zębami i otaczającymi tkankami miękkimi (zdj. 37–38). 
W opisanym przypadku ze względu na stopień destrukcji korony i warunki okluzyjne konieczne było wykonanie stabilnej podbudowy z materiału kompozytowego. Doskonała estetyka i trwałość wykonanej rekonstrukcji, potwierdzone podczas wizyt kontrolnych, uzasadniają podjętą decyzję.
Pacjent pozostaje pod stałą kontrolą stomatologiczną.
 

Zdj. 34. Polimeryzacja – wszystkie marginesy zostały pokryte żelem glicerynowym

 

Zdj. 35. Ustawienie płaszczyzny gumki polerującej

 

Zdj. 36. Polerowanie

 

Zdj. 37. Niewidoczna granica preparacji

 

Zdj. 38. Zacementowana rekonstrukcja – kontrola po pięciu latach – strona językowa


Przypadek II 

20-letni pacjent zgłosił się do gabinetu stomatologicznego w związku z uszkodzeniem rozległego wypełnienia korony zęba 16 (zdj. 39). W sposób systematyczny zebrano wywiad oraz przeprowadzono dokładne badanie kliniczne. Pacjent palący, bez obciążeń ogólnoustrojowych. Podczas zbierania wywiadu zgłaszał nadwrażliwość zęba 16 na zimno. 
 

Zdj. 39. Sytuacja wyjściowa – rozległe wypełnienie w obrębie zęba 16. z zachowaną żywotnością miazgi


Ogólne badanie wewnątrzustne ujawniło obecność kilku ubytków próchnicowych. U pacjenta przeprowadzono dodatkowe zabiegi związane z higienizacją oraz leczeniem próchnicy pierwotnej i wtórnej. W dalszej części artykułu skoncentrowano się na opisie rekonstrukcji pierwszego zęba trzonowego po stronie prawej w szczęce. Zaistniała sytuacja wymagała zaopatrzenia uszkodzonej rekonstrukcji korony zęba, ponadto konieczne było uwzględnienie zachowanej żywotności zęba oraz maksymalnej ochrony pozostałych tkanek zęba.
Skrupulatnie przeprowadzone badanie kliniczne ujawniło obecność rozległego wypełnienia ubytku klasy II m/o/do o zasięgu poddziąsłowym w mezjalnej i dystalnej części korony, sięgającego poza połączenie szkliwno-zębinowe (cemento-enamel junction – CEJ). Odnotowano brak patologicznej ruchomości zęba; wynik badania wykonanego na głębokość sondą periodontologiczną to 1,6 mm. Badanie radiologiczne wykazało brak zmian okołowierzchołkowych, a odległość pomiędzy dolną krawędzią ubytków po stronie mezjalnej i dystalnej a kością wyrostka zębodołowego osiągnęła wartość pomiędzy 0,6 mm a 0,9 mm. W związku z obecnością głębokiego ubytku w obszarach proksymalnych przekraczających CEJ, które naruszają szerokość biologiczną, założono, że po całkowitym opracowaniu ubytku margines odbudowy będzie zlokalizowany na poziomie wyrostka zębodołowego. Po szczegółowym omówieniu z pacjentem możliwości leczenia zdecydowano się na przeprowadzenie leczenia związanego z relokacją brzegu ubytku materiałem kompozytowym i odbudowę korony w technice pośredniej z zastosowaniem ceramiki z tłoczonego dwukrzemianu litu. 
W znieczuleniu miejscowym i po izolacji pola zabiegowego koferdamem usunięto próchnicę wtórną z wykorzystaniem Caries Detector (Kuraray) w celu precyzyjnej identyfikacji próchnicowo zmienionej zębiny. Zabieg prowadzono przy intensywnym chłodzeniu, precyzyjnie odsłaniając krawędź ubytku. Dla uzyskania dobrej widoczności koferdam przecięto pomiędzy zębami 14/15/16. W celu utrzymania hemostazy oraz dobrej widoczności pole zabiegowe w okolicach proksymalnych uszczelniono nicią teflonową. Całkowite opracowanie ubytku potwierdziło wstępne założenie – proksymalne krawędzie ubytku po stronach mezjalnej i dystalnej były zlokalizowane bardzo blisko wyrostka zębodołowego. 
Założono formówkę Margin Elevation Band (Garrison) przeznaczoną do podnoszenia brzegu dodziąsłowego. Formówkę ustabilizowano indywidualnie dociętymi drewnianymi klinami. Opracowane tkanki zęba zostały wypiaskowane tlenkiem glinu o średnicy cząsteczek wynoszącej 27 μm. Następnie opracowany ubytek wytrawiono 37-proc. kwasem ortofosforowym. 
Po wypłukaniu wytrawiacza wodą i delikatnym osuszeniu ubytku przystąpiono do aplikacji na przygotowaną powierzchnię zębów systemu łączącego. 
Zastosowano klasyczny system adhezyjny Syntac (Ivoclar Vivadent), zapewniający dobre połączenie pomiędzy materiałem złożonym a tkankami zęba. System adhezyjny utwardzono z zastosowaniem diodowej lampy polimeryzacyjnej (800 mW/cm2). Naniesiono niewielką ilość płynnego kompozytu Enamel plus HRi Flow HF UD3 (Micerium) i delikatnie rozprowadzono za pomocą suchego aplikatora. Cienka warstwa płynnego kompozytu została umieszczona w obrębie marginesu opracowanego ubytku. Podczas tej procedury wykorzystano płynny kompozyt, który zastosowano kilkakrotnie w celu zmniejszenia współczynnika C oraz ograniczenia skurczu polimeryzacyjnego. Wykonano odbudowę zrębu, jednoczenie blokując podcienie, wykorzystując kompozyt Enamel UD3 (Micerium). 
Końcową polimeryzację przeprowadzono z wykorzystaniem żelu glicerynowego w celu izolacji kompozytu przed dostępem tlenu oraz poprawy polimeryzacji wierzchniej warstwy kompozytu z zastosowaniem diodowej lampy polimeryzacyjnej. Formówkę zdjęto, a nadmiary w obszarze brzeżnym usunięto z zastosowaniem skalpela (nr 12) oraz drobnoziarnistego wiertła w kształcie płomyka. Odbudowane ściany dokładnie wypolerowano. Następnie wykonano preparację pod PARC. Zdecydowano o kolorze odbudowy A3 według kolornika Vita. 
Następnie za pomocą wiertła kulkowego wykonano rowek o głębokości ok. 1,5 mm na ścianie podniebiennej. Przeprowadzono redukcję tej ściany o mniej więcej 1,5 mm, wykorzystując wiertło stożkowate o zaokrąglonym końcu. Następnie przy użyciu osadzonego na końcówce przyspieszającej wiertła opracowano nachylenie płaszczyzn, uzyskując na powierzchni podniebiennej płytki schodek typu chamfer w celu odsłonięcia głów pryzmatów i uzyskania lepszej adhezji. Odbudowane ściany styczne w wyniku wcześniejszej relokacji materiałem kompozytowym połączono gładkim stopniem z powierzchnią policzkową, całkowicie znosząc wykonaną na niej wcześniej odbudowę. Ten typ preparacji doprowadził do uzyskania „gładkiej ścieżki” występującej na całym obwodzie preparacji. Ponadto dla zwiększenia pojemności retencyjnej odbudowy łączonej adhezyjnie z tkankami zęba wykorzystano komorę, zachowując zasadę rozbieżności ścian (zdj. 40–43). Preparację dokładnie wygładzono i zaokrąglono za pomocą jednostronnego krążka Sof-Lex (3M ESPE) i brązowej gumki (Kenda). 
 

Zdj. 40. Oznaczenie zakresu preparacji

 

Zdj. 41. Oznaczenie głębokości preparacji

 

Zdj. 42. Wizualizacja zakresu koniecznej redukcji – zwraca uwagę minimalny zakres preparacji uwzględniający materiał, z którego zostanie wykonana rekonstrukcja

 

Zdj. 43. Szczegółowe omówienie zasad wykonanej preparacji


Masą polieterową zrobiono wycisk dwuszczękowy danego fragmentu. Wykonano uzupełnienie tymczasowe, wykorzystując indeks silikonowy wykonany przed preparacją, w którym umieszczono materiał tymczasowy i osadzono na opracowanym zębie (Protemp II, 3M ESPE). Uzupełnienie tymczasowe wypolerowano i dostosowano w relacji okluzyjnej. 
Po kilku dniach wykonane uzupełnienie zostało przekazane z laboratorium do gabinetu w celu jego osadzenia (zdj. 44).
 

Zdj. 44. Praca ceramiczna wykonana w laboratorium


Procedurę cementowania rozpoczęto od zdjęcia uzupełnienia tymczasowego i dokonania próby. Skrupulatnie oceniono dokładność przylegania pracy protetycznej, kolor oraz kontakty styczne z koronami zębów 15 i 17 za pomocą nici dentystycznej i kalki kontrolującej kontakty w punktach stycznych. Akceptacja wykonanej pracy pod względem zarówno estetycznym, jak i dokładności przylegania do opracowanej korony umożliwiła przejście do procedury jej adhezyjnego cementowania. 
Pracę pośrednią wykonaną z ceramiki umieszczono na transferze, dokładnie oczyszczono z zastosowaniem pasty oraz wody i zdezynfekowano roztworem 0,2-proc. chlorheksydyny. W celu oczyszczenia wewnętrznej powierzchni ceramiki po przymiarce zastosowano 36-proc. kwas ortofosforowy. Następnie przeprowadzono proces trawienia powierzchni wewnętrznej odbudowy 10-proc. kwasem fluorowodorowym przez 20 s (zdj. 45). 
 

Zdj. 45. Ceramiczna praca protetyczna osadzona na transferze – trawienie kwasem fluorowodorowym przez 20 s


Po dokładnym wypłukaniu wytrawiacza pod bieżącą wodą osuszono powierzchnię wewnętrzną ceramiki (zdj. 46). Wytrącone na powierzchni trawionej ceramiki sole usunięto, umieszczając odbudowę w roztworze 95-proc. alkoholu z zastosowaniem myjki ultradźwiękowej na 4 min (zdj. 47–49).
 

Zdj. 46. Dokładne wypłukanie kwasu fluorowodorowego pod strumieniem bieżącej wody

 

Zdj. 47. Po wytrawieniu ceramiki wzmocnionej leucytem pojawia się osad, który należy usunąć – krystaliczne precypitaty nie rozpuszczają się w wodzie


Osuszoną powierzchnię rekonstrukcji pokryto silanem (Monobond Plus, Ivoclar Vivadent), który aplikowano trzykrotnie, zostawiając czas na jego swobodne odparowanie (zdj. 48). Powierzchnię odbudowy przeznaczonej do połączenia adhezyjnego pokryto bondem Heliobond Syntac Classic (Ivoclar Vivadent), wydmuchano jego nadmiar i umieszczono w ochronnym pudełeczku (zdj. 49). 
 

Zdj. 48. Oczyszczanie ceramiki z osadu z zastosowaniem roztworu 95% alkoholu w myjce ultradźwiękowej przez 4 min

 

Zdj. 49. Powierzchnia ceramiki po oczyszczeniu z wytrąconych osadów

 

Zdj. 50. Aplikacja silanu na powierzchnię wewnętrzną rekonstrukcji ceramicznej

 

Zdj. 51. Aplikacja systemu łączącego

 

Zdj. 52. Uzyskany efekt estetyczny i funkcjonalny wykonanej odbudowy


Po uzyskaniu anestezji w polu zabiegowym założono koferdam, a sąsiednie zęby zabezpieczono taśmą teflonową. Oczyszczoną powierzchnię zęba wypiaskowano tlenkiem glinu z cząsteczkami o średnicy 50 µm i dokładnie opłukano. Przystąpiono do procedury adhezyjnego osadzania pracy. 
Po wypłukaniu i delikatnym osuszeniu zębów zastosowano technikę wytrawiania szkliwa 36-proc. kwasem ortofosforowym przez 30 s i 15 s, odpowiednio dla szkliwa i zębiny. Po wykonaniu tej procedury wypłukano kwas i delikatnie osuszono tkanki zęba. Na tak przygotowaną powierzchnię aplikowano roztwór 0,2-proc. glukonianu chlorheksydyny. Na wykonaną na powierzchniach stycznych kompozytową relokację brzegu ubytku naniesiono silan i pozwolono na jego swobodne odparowanie (Monobond Plus, Vivadent). Na wytrawione tkanki zęba naniesiono płyn Syntac Primer oraz Syntac Adhesive. Tak przygotowane powierzchnie pokryto żywicą Heliobond (Ivoclar Vivadent). Do cementowania zastosowano cement światłoutwardzalny, aplikując go z nadmiarem (Variolink Esthetic LC Neutral, Ivoclar Vivadent). 
Następnie pracę wprowadzono na przygotowany zrąb korony. Kompozyt wstępnie spolimeryzowano (5 s na każdą powierzchnię). Nadmiary usunięto, sprawdzono punkty styczne oraz zastosowano suchy aplikator w celu uzyskania idealnego połączenia pomiędzy tkankami zęba a ceramiką. Polimeryzację przeprowadzono przez 30 s na każdą powierzchnię w trybie stopniowym. Po weryfikacji oczyszczenia nadmiarów kompozytu polimeryzację końcową przeprowadzono pod płaszczem glicerynowym w celu ułatwienia przemiany wolnych rodników hamowanych przez tlen. 
Ostateczne opracowanie powierzchni stycznych przeprowadzono za pomocą ostrza chirurgicznego nr 12, metalowych paseczków z nasypem diamentowym (40 µm i 15 µm Intensiv ProxoStrip) oraz gumek do polerowania. Kontroli zwarcia dokonano po zdjęciu koferdamu, zgodnie z obowiązującymi zasadami. 
Ostateczny efekt funkcjonalny i estetyczny oceniono jako satysfakcjonujący (zdj. 52). Wizyty kontrolne potwierdziły pełną integrację odbudowy ceramicznej z pozostałymi zębami i otaczającymi tkankami miękkimi. Ponadto wykonanie uzupełnienia pośredniego w prezentowanym przypadku klinicznym stanowiło metodę z wyboru, co potwierdzono podczas kolejnych wizyt kontrolnych.

Podsumowanie

Rekonstrukcja zniszczonych zębów z zastosowaniem PARC jest nowoczesnym adhezyjnym uzupełnieniem pośrednim, umożliwia przede wszystkim rezygnację z preparowania kształtu retencyjnego. Niewątpliwą zaletą jest poszanowanie istniejących tkanek zęba oraz minimalizowanie ryzyka powikłań.
Współczesna stomatologia umożliwia wybór wielu rozwiązań odtwórczych, wykorzystujących różne koncepcje i rodzaje materiałów. Dzięki stosowanym technikom adhezyjnym możliwe jest uzyskanie przewidywalnego rezultatu prowadzonego leczenia. Pozwoliło to na zmianę niektórych fundamentalnych zasad stomatologii klasycznej. Rekonstrukcje porcelanowe łączone adhezyj...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż bezpłatne konto Zaloguj się

Przypisy