Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki

3 lutego 2019

NR 47 (Listopad 2018)

Rekonstrukcja implantoprotetyczna pojedynczego braku siekacza centralnego na podstawie dwóch przypadków

0 17

Rehabilitacja protetyczna pacjentów, którzy utracili pojedynczy ząb w strefie estetycznej, stanowi często duże wyzwanie kliniczne. Długotrwałe braki zębowe oraz użytkowanie protez ruchomych istotnie wpływa na ilość oraz jakość tkanek w danym obszarze. Postępująca atrofia wyrostka zębodołowego z tkankami miękkimi utrudnia uzyskanie estetycznego i sprawnego funkcjonalnie, a przy tym trwałego uzupełnienia protetycznego. W praktyce implantoprotetycznej należy przyjąć zasadę, że wszelkie zaburzenia dysfunkcjonalne układu stomatognatycznego winny być wyeliminowane przed podjęciem inwazyjnych procedur implantacyjnych.

 

Podstawowym warunkiem przystąpienia do chirurgicznej fazy zabiegowej jest opracowanie docelowego planu zaopatrzenia protetycznego na bazie implantu, z uwzględnieniem wymogów prawidłowej okluzji. 

W przypadku zaniku kości szczęki leczenie implantologiczne jest szczególnie trudne. Aby zapewnić odpowiedni i satysfakcjonujący efekt estetyczny oraz funkcjonalny przyszłej rekonstrukcji protetycznej, konieczne staje się uzupełnienie tkanek. Dlatego dla skompensowania niedostatecznej ilości tkanek często konieczne jest przeprowadzenie dodatkowych zabiegów.

Współczesne zaawansowane techniki chirurgii przedimplantacyjnej stwarzają ogromne możliwości lokalizacji wszczepów w takiej ich ilości i rozmieszczeniu, które zagwarantuje zastosowanie na ich bazie optymalnej konstrukcji protetycznej. 

Trzeba więc korzystać z możliwości sterowanej regeneracji tkanek. Obecnie coraz częściej stosuje się w tym celu przeszczepy autogenne lub ksenogenne w postaci materiałów kościozastępczych na bazie kości wołowej, poddane deproteinizacji.

Preparaty te stosuje się samodzielnie albo miesza się z kością autogenną pacjenta i jego krwią. W ten sposób tworzy się odpowiednie warunki do wprowadzenia implantów i ich osteointegracji. Osteointegracja zależy z kolei od stabilizacji pierwotnej, determinowanej przez gęstość kości zbitej i jakość utkania kostnego oraz od stabilizacji wtórnej. Ta ostatnia wynika ze stopniowego odkładania się tkanki kostnej wzdłuż powierzchni implantu. Implanty wprowadzone do kości o odpowiednim wymiarze pionowym i poziomym wykazują dobrą stabilizację pierwotną, a następczo wtórną, co ma znaczenie dla długoterminowego powodzenia leczenia.

Zaprezentowany w dalszej części artykułu przypadek stanowi przykład rekonstrukcji górnego siekacza centralnego poprzedzoną implantacją z jednoczesną augmentacją biomateriałem syntetycznym.

Opis przypadku

Zdrowy, niepalący 35-letni pacjent zgłosił się z powodu dyskomfortu związanego z użytkowaniem ruchomego uzupełnienia protetycznego (zdj. 1, 2). Utrata zęba 21. nastąpiła wiele lat wcześnie...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy