Zmiany organizacyjne, rozwój stomatologii korporacyjnej, cyfryzacja oraz nowe oczekiwania wobec kompetencji lekarza dentysty wpływają na sposób wykonywania zawodu. Coraz częściej zawodowa niezależność nie musi oznaczać prowadzenia własnego gabinetu. Artykuł podejmuje próbę spojrzenia na współczesną autonomię dentysty przez pryzmat różnych modeli pracy, odpowiedzialności zawodowej, zarządzania praktyką oraz zmian zachodzących na europejskim rynku stomatologicznym.
Dział: DENTISTRY & FUTURE
Wcześniactwo stanowi istotny czynnik ryzyka zaburzeń rozwoju narządu żucia. U dzieci urodzonych przedwcześnie częściej obserwuje się nieprawidłowości funkcji orofacjalnych, koordynacji ssania – połykania – oddychania, siły żucia oraz toru oddychania. Wczesne czynniki neonatologiczne, takie jak długotrwała hospitalizacja, intubacja czy brak karmienia piersią, wpływają na morfologię podniebienia, rozwój łuków zębowych i relacje zwarciowe. Zaburzenia te mogą się utrzymywać w wieku przedszkolnym i predysponować do powstawania wad zgryzu na progu edukacji szkolnej.
Ze względu na silne właściwości utleniające ozon od dawna stosuje się w medycynie jako środek bakteriobójczy, wirusobójczy oraz grzybobójczy. Jest on produkowany w specjalnie skonstruowanych do celów medycznych generatorach ozonu. W stomatologii do tej pory stosowano terapię ozonem w leczeniu: ran, próchnicy, liszaja płaskiego, zapalenia dziąseł i przyzębia, halitozy, martwicy kości, nadwrażliwości zębiny, zaburzeń stawu skroniowo-żuchwowego, w bólu pooperacyjnym, do dezynfekcji kanałów korzeniowych i w wybielaniu zębów. Upowszechnienie terapii ozonem może mieć miejsce, gdy systematycznie będą się pojawiać badania z obiecującymi wynikami w leczeniu różnych chorób.
Wagę mikroskopu operacyjnego w endodoncji podkreślają liczne badania naukowe. Wymogi właściwego obrazowania pola operacyjnego w endodoncji spowodowały konieczność zastosowania powiększenia wraz ze źródłem światła.
Artykuł przedstawia przebieg powtórnego leczenia kanałowego górnego trzonowca z pominiętym kanałem MB2 przy asyście sztucznej inteligencji.
Tradycyjne, analogowe protokoły w implantoprotetyce w praktykach stomatologicznych dominowały przez wiele lat. Opierały się głównie na technikach manualnych wykorzystujących standardowe zdjęcia rentgenowskie, które służyły do oceny warunków anatomicznych, oraz wyciskach z użyciem materiałów takich jak alginat i masy silikonowe. Metody te były skuteczne, ale wiązały się z pewnymi ograniczeniami, tj. mniejszą precyzją pomiarów, czasochłonnością i większym ryzykiem błędów podczas kolejnych etapów leczenia. Współczesny rozwój technologii cyfrowych wprowadził nowe możliwości, które zrewolucjonizowały implantoprotetykę i zaoferowały większą precyzję, szybkie i łatwe protokoły pracy oraz możliwość zaawansowanej analizy danych.
Artefakty metalowe w obrazowaniu stomatologicznym niejednokrotnie stanowią bardzo poważne wyzwanie dla dokładnej diagnostyki i planowania leczenia. Ich występowanie wynika przede wszystkim z obecności metalowych uzupełnień, implantów i aparatów ortodontycznych, co komplikuje interpretację obrazów 3D. Niestety, materiały takie jak gutaperka również powodują występowanie rozbłysków, które bez ich redukcji praktycznie uniemożliwiają trafną diagnozę. W tym artykule omówiono przyczyny powstawania artefaktów metalowych, dokonano przeglądu aktualnych metod ich redukcji oraz omówiono najnowsze technologie w tym zakresie.
W artykule omówiono cyfrową rewolucję w stomatologii, podkreślając, że cyfryzacja gabinetu to nie tylko zakup nowych technologii, ale przede wszystkim zmiana sposobu myślenia i działania. Autorzy wskazują na znaczenie telemedycyny i sztucznej inteligencji (AI) w diagnostyce, planowaniu leczenia oraz monitorowaniu pacjentów. Opisują również wyzwania związane z ochroną danych, edukacją AI, a także potencjalne zagrożenia dehumanizacji zawodu stomatologa. Podsumowują, że choć technologia zmienia stomatologię, kluczowe jest zachowanie holistycznego podejścia i odpowiedzialności etycznej.
W ortodoncji dzięki rozwojowi nowoczesnych technologii zachodzą dynamiczne zmiany upraszczające proces leczenia. Profesor Piotr Fudalej, wybitny specjalista w tej dziedzinie, opowiadając o ewolucji swojej branży, rozwoju technologicznym, rosnącym poziomie kultury estetycznej społeczeństwa oraz zmianach w edukacji stomatologicznej, skłania do refleksji nad przyszłością i wyzwaniami stojącymi przed współczesną ortodoncją. Piotr Fudalej podkreśla znaczenie ciągłego podnoszenia kwalifikacji i adaptacji do zmieniającego się świata oraz wagę podstawowych wartości, takich jak dobro pacjenta i etyczne podejście do zawodu. W rozmowie porusza również temat swojej misji edukacyjnej i pasji do nauki, które motywują go do działania i inspirują kolejne pokolenia specjalistów.
Współczesne planowanie leczenia całego układu stomatognatycznego powinno być oparte na koncepcji Prosthetic-Driven Implant Planning, czyli kierowaniu się końcowym rozwiązaniem protetycznym przy wyborze położenia implantu. W dobie tak powszechnej cyfryzacji medycyny brak użycia narzędzi cyfrowych w planowaniu leczenia może być rozważany jako błąd w sztuce lekarskiej, a w trudnych warunkach są to wręcz narzędzia obowiązkowe. W koncepcji Prosthetic-Driven Implant Planning powinny być użyte wszelkie narzędzia do rekonstrukcji braków w prawidłowej okluzji poprzez odpowiednie modelowanie powierzchni żujących i wysokości zwarcia z uwzględnieniem pozycji głów stawowych w stawach skroniowo-żuchwowych.
Tomografia komputerowa CBCT niewątpliwie stała się rewolucją w diagnostyce obrazowej stosowanej przez lekarzy stomatologów. Niestety, jeszcze do niedawna wysokie dawki ekspozycji powodowały, że lekarze dentyści sięgali po mniej emisyjne formy obrazowania. Natomiast pojawiające się artefakty, w szczególności na obrazach u pacjentów z szeroko zastosowanymi metalami w jamie ustnej, skutecznie uniemożliwiały poprawną diagnozę danego przypadku.