Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy , Otwarty dostęp

29 lipca 2021

NR 63 (Lipiec 2021)

Nowe granice w dziedzinie ortodoncji funkcjonalnej: skuteczność systemu INVISALIGN w opcji „MANDIBULAR ADVANCEMENT” w leczeniu wady klasy II

0 68

Mam przyjemność napisać kilka słów wstępu do prezentacji przypadku dr Simonetty Meuli, jednej z bardziej znanych osób, które wykładają o systemie Invisalign. dr Meuli w swojej praktyce łączy staranną diagnostykę z dbałością o szczegóły leczenia, co owocuje zadziwiająco dobrą kontrolą przemieszczania zębów i całego procesu leczenia.

W opisanym przypadku warto zwrócić uwagę na uzyskanie ruchu równoległego zębów 11., 21., co poskutkowało doskonałym ustawieniem zębów po domknięciu diastemy. W rozmowie telefonicznej dr Meuli wyjaśniła, że mogła zdecydować o braku zaczepów (attachments) na 11. i 21., gdyż zęby te były duże, otoczone wolnymi przestrzeniami, a więc i nakładki przylegały do większej niż zazwyczaj powierzchni zębów, co dawało dobrą, mechaniczną retencję (grip).
Dość istotnym elementem wyróżniającym terapię systemem Invisalign jest łatwość stosowania opcji korektora II klasy czynnościowego korektora tyłożuchwia. Powoduje to, że w wybranych przypadkach warto stosować tę opcję przy okazji przemieszczenia ortodontycznego zębów, nawet w okresie, który
nie jest uznawany za optymalny dla leczenia tyłożuchwia.
Nie podnosi to kosztów leczenia, a daje szansę na uniknięcie II fazy leczenia, a co najmniej na zmniejszenie ryzyka urazu „wystających” zębów.
Nakładki Invisalign w opcji Mandibular Advancement umożliwiają leczenie pacjentów w okresie wzrostu w przypadku wad klasy II spowodowanych tyłożuchwiem. Ogromną zaletą tego rozwiązania w porównaniu z tradycyjnymi aparatami funkcjonalnymi jest możliwość uzyskania wyrównania zębów w czasie korekty tyłożuchwia – może to zachęcać i motywować dorastającego pacjenta do przestrzegania zaleceń lekarza.
Nakładki systemu Invisalign w opcji Mandibular Advancement: mało kłopotliwe i wygodniejsze od większości aparatów czynnościowych. Nadają się zatem do noszenia przez młodzież podczas różnych aktywności, w tym również uprawiania sportu. Jak pokazano na przykładzie opisanego tu przypadku, mogą być równie łatwo stosowane u dzieci we wczesnej fazie wzrostu, w fazie uzębienia mieszanego do równoczesnego kształtowania łuków i korekty tyłożuchwia. Ponadto Clark w 1997 r. stwierdził, że czynnościowy korektor tyłożuchwia przez cały czas pobudza wzrost i pomaga szkieletową korektę w wymiarze strzałkowym. Stosowanie nakładek Invisalign w opcji Mandibular Advancement może też usuwać przeszkody zgryzowe, co stanowi jego zaletę w porównaniu innymi korektorami czynnościowymi.

POLECAMY

Kontekst pacjenta

W czasie leczenia pacjent miał 7 lat i 11 miesięcy, a głównym problemem była inklinacja górnych środkowych siekaczy, obecność zęba nadliczbowego (mezjodens) i zgryz głęboki.
 

Zdj. 1

 

Zdj. 2–7

 

Zdj. 8


Podsumowanie diagnostyczne

  • ząb trzonowy i prawy kieł klasy II
  • ząb trzonowy i lewy kieł klasy I
  • nagryz pionowy: umiarkowany zgryz głęboki
  • łuk górny: proklinacja górnego siekacza, obecność mezjodensa
  • łuk dolny: lekkie stłoczenie
  • podsumowanie cefalometryczne: klasa II szkieletów (ANB^7 stopni),  proklinacja górnego siekacza, retruzja żuchwy

Plan leczenia

Celem leczenia było zamknięcie diastemy i odtworzenie miejsca na górne zęby sieczne boczne, ukształtowanie łuków zębowych oraz korekta tyłożuchwia. Przewidziano 46 nakładek z etapową korektą pozycji żuchwy (bite jump), każdy z nich po 2 mm. Ostatnie 4 etapy to faza retencyjna, nakładki do noszenia w nocy, protokół zmiany nakładek co 7 dni. 
 

Zdj. 9

 

Fotografia przed i po 4 miesiącach od rozpoczęcia leczenia

 

Fotografia po 4 miesiącach od rozpoczęcia leczenia nakładkami Invisalign Fotografia po 6 miesiącach od r

 

Fotografia po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia

 

Fotografia po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia nakładkami Invisalign do korekty tyłożuchwia


Podsumowanie leczenia

Leczenie trwało 10 miesięcy, zachowany został protokół noszenia 46 nakładek.

Wyniki leczenia

Uzyskano I klasę Angle’a I trzonowców i kłów; całkowicie domknięto diastemę, całkowicie odtworzono miejsce dla zębów 12. i 22., uzyskując równoległe przemieszczenie mezjalne zębów 11. i 21.

Omówienie

Leczenie Invisalign z opcją MA (Mandibular Advancement), u rosnących pacjentów może być obecnie uznawane za leczenie rutynowe, korygujące wady szkieletowe tj. klasy II wynikające z cofnięcia żuchwy. Jak podają liczne artykuły w literaturze medycznej, leczenie jest tym skuteczniejsze, im czas jego prowadzenia jest bliższy zakończenia skoku wzrostowego. Takie podejście do leczenia wad klasy II umożliwia wyrównanie uzębienia z równoczesną korektą tyłożuchwia. W opisanym przypadku, pomimo że do fazy zakończenia wzrostu pozostało jeszcze dużo czasu, zdecydowano o podjęciu leczenia ortodontycznego/ funkcjonalnego w celu poprawy relacji przednio-tylnej już we wczesnej fazie. Wraz z redukcją wychylenia siekaczy przyczyniło się to do zmniejszenia ryzyka wystąpienia urazu zębów, które to ryzyko jest często cytowane w literaturze. Po ekstrakcji zęba nadliczbowego możliwe stało sie zamknięcie diastemy i odtworzenia miejsca dla zębów 12., 22. przez zmieszczenie przyśrodkowych siekaczy. W tym samym czasie odbywa si...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz bezpłatne konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż bezpłatne konto Zaloguj się

Przypisy

    Michał Tarnawski

    dr; Był asystentem i wykładowcą w Katedrze Ortodoncji na Śląskim Uniwersytecie Medycznym 1994-2007. Jest członkiem EOS i PTS. Od 2009-2014 pełnił funkcję Generalnego Konsultanta ds. Ortodoncji Województwa Śląskiego. Obecne związany z Instytutem Informatyki Teoretycznej i Stosowanej Polskiej Akademii Nauk. Interesuje się Multimodalną integracją obrazu w zapisach ortodontycznych. Prowadzi wirtualny projekt – TMJ Occlusal. Główny klinicysta w Klinice Ortodontycznej, w zespole do leczenia ortodontycznego i zaburzeń TMJ. Autor i współautor cykli kursów ortodontycznych dotyczących korektorów klasy II i technik klinicznych. Współautor kilkunastu publikacji naukowych.

    Simonetta Meuli

    Dr Meuli ukonczyła stomatologię i protetykę dentystyczną w 1994 r. na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Rzymie i na tej samej uczelni zdobyła specjalizację w dziedzinie ortodoncji w 1998 r. Otrzymała stypendium Szpitala Pediatrycznego im. Dzieciatka Jezus w Rzymie w 1999ór. Od tego roku była adiunktem w katedrze ortodoncji na Katolickim Uniwersytecie im. Najświętszego Serca w Rzymie. Uczestniczyła w kursie ortodoncji lingwalnej doktora Fillona w Paryzu w 1999 r. W 2002 r. otrzymała nagrodę Article Award za publikację „The craniofacial architectural evolution in a unilateral cleft lip and palate subject: a longitudinal study”, przyznawaną przez Europejską Federację Specjalistów Ortodontów (FEO) w Sofii (Bułgaria). Została ponadto uhonorowana nagrodą za zajęcie pierwszego miejsca w sesji plakatowej Orthodontics 2 „Adjustment of rotational typologies according to Petrovic in Italian patients” podczas X Krajowego Kongresu Rady Profesorów Odontologii w Rzymie w 2003 r. Otrzymała nagrodę im. Rossanny Alessio za najlepszy przypadek kliniczny z zastosowaniem techniki Tweed-Merrifield zaprezentowany podczas sesji z modelem na XVII Międzynarodowym Kongresie SIDO w Rimini w 2003 r. Jest certyfikowanym lekarzem stosującym leczenie Invisalign od 2005 r.; ma tytuł Diamond I. Od 2013 r. jest prelegentem Align Technology.