Dołącz do czytelników
Brak wyników

Temat numeru

17 stycznia 2018

NR 29 (Listopad 2015)

Minimalizowanie ryzyka w endodoncji, czyli procedury, które pomogą zmniejszyć ryzyko w codziennej praktyce

0 113

Leczenie endodontyczne w związku z zaawansowanym postępem technologicznym zmieniło swój wizerunek i jest uważane za skuteczne postępowanie umożliwiające utrzymanie funkcji zębów nawet w wymagających przypadkach. Zastosowanie dużych powiększeń pola zabiegowego zmieniło endodoncję w dyscyplinę wysoce skuteczną, ponieważ praktykowaną z dużą świadomością i precyzją. Lekarz stomatolog dysponuje obecnie ogromnym potencjałem i bardzo bogatym wachlarzem technik oraz materiałów wykorzystywanych podczas leczenia patologii miazgi i tkanek okołowierzchołkowych. Równocześnie ich mnogość i złożoność mogą utrudniać ogólnie praktykującym dentystom wprowadzanie zmian proceduralnych do codziennej praktyki.

Sukces leczenia endodontycznego, zgodnie z badaniami Evidence Based Dentistry, jest bardzo wysoki i sięga nawet 98%. Uzyskanie tak wysokiej skuteczności jest ściśle związane z skrupulatnością i konsekwencją w stosowaniu poszczególnych procedur. Z leczeniem endodontycznym wiąże się szereg czynników ryzyka, które w bezpośredni lub też pośredni sposób mogą wpływać zarówno na przebieg leczenia, jak i na ostateczny efekt terapeutyczny. 

Czynniki ryzyka w endodoncji

I. Anatomiczne/biologiczne:

  • morfologia systemu kanałowego,
  • stan tkanek podporowych,
  • stan tkanek okołowierzchołkowych,
  • stan tkanek twardych,
  • budowa i stan wierzchołka korzenia,
  • agresywne procesy resorpcyjne,
  • potencjał gojenia,
  • rodzaj infekcji,
  • wytrzymałość biomechaniczna tkanek twardych,
  • stabilność okluzji,
  • obecność powikłań,
  • obecność materiałów.

II. Techniczne/zależne od klinicysty:

  • dobór przypadków/diagnostyka,
  • izolacja i przygotowanie pola zabiegowego,
  • widoczność w polu zabiegowym,
  • zarządzanie tkankami twardymi zęba,
  • technika pomiaru długości kanału zęba,
  • techniki preparacji i materiały,
  • technika dezynfekcji,
  • stopień oczyszczenia systemu kanałowego,
  • zarządzanie okolicą wierzchołkową kanału, 
  • stopnie szczelności systemu kanałowego,
  • techniki rekonstrukcji,
  • umiejętności i doświadczenie klinicysty.

Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie ośmiu prostych procedur, które pozwalają w znaczny sposób zminimalizować ryzyko powikłań i niepowodzeń endodontycznych oraz ułatwiają ocenę, w których miejscach ryzyko wystąpienia problemu może być większe. Gdy dentysta zrozumie, że istnieje ryzyko rozwoju problemu endodontycznego w trakcie leczenia, jest szansa na podjęcie specyficznych działań, żeby zapobiec jego konsekwencjom i znaleźć rozwiązanie na wczesnym etapie. Równocześnie wiedza, że ryzyko wystąpienia konkretnego problemu stomatologicznego jest niskie, może pomóc uniknąć niepotrzebnych czynności albo zastosować adekwatne minimalnie inwazyjne techniki. Podstawową wartością optymalnej opieki endodontycznej jest naprawianie problemów jednego obszaru jamy zęba bez negatywnego wpływu na inną. Na przykład, jeżeli dentysta decyduje się na odszukanie dodatkowego ujścia kanału, wybiera techniki, które nie uszkadzają dna komory i trajektorii żujących. Gdy tkanki zęba wymagają rekonstrukcji, stosuje się metody niezaburzające integralności pozostałych struktur zębów. Jest to kluczowe i decydujące podejście do prowadzenia opieki endodontycznej, które pomaga zredukować ryzyko przyszłych problemów związanych z leczeniem kanałowym.

Rekomendowane na bazie minimalizacji ryzyka procedury i zalecenia pozwalają uzyskać większą skuteczność i pewność w tej wymagającej, ale bardzo interesującej dziedzinie.

I Komunikacja i diagnostyka 3D

Cel

  • Rzetelna i wiarygodna ocena stanu tkanek podporowych, stopnia i topografii patologicznych zmian w okolicy wierzchołka, precyzyjna ocena morfologii systemu kanałowego. 
  • Poprawa komunikacji z pacjentem, przedstawienie w zrozumiały sposób natury problemu endodontycznego i sposobów jego rozwiązania.

Opis problemu

„Leczenie endodontyczne” jest w świadomości pacjentów pojęciem bardzo enigmatycznym. Często nie znają oni natury problemu, z którym zgłaszają się do lekarza, i nie otrzymawszy klarownych informacji na temat specyfiki postępowania endodontycznego, szans, ale i ryzyk z nim związanych, nie są w stanie podejmować świadomych decyzji. W ten sposób ryzykuje się nieporozumieniami na linii pacjent – lekarz. 

Równocześnie klasyczna diagnostyka endodontyczna nie jest wystarczająca dla rzetelnej oceny stanu faktycznego. Nie zawsze stomatolog jest w stanie dokładnie odpowiedzieć na pytania, jaką techniką wykonać leczenie, kiedy je wykonać, jak uniknąć powikłań, jakie są zagrożenia i jak zminimalizować ryzyko. Dlatego też współcześnie, chcąc zapewnić najwyższy standard leczenia, endodontyczny protokół diagnostyczny warto wzbogacić o diagnostykę 3D (zdj. 1). Z wywiadu można dowiedzieć się o skargach i oczekiwaniach pacjenta, zaś badaniem klinicznym ocenia się wartość strategiczną zęba, możliwość odbudowy, badaniem rentgenograficznym (RTG)/radiowizjograficznym (RVG) można ogólnie ocenić problem pacjenta, natomiast diagnostyka CBCT (ang. cone beam computed tomography)/3D w dużo większym zakresie pozwala na szczegółową analizę problemów endodontycznych. 

Spośród wielu informacji, które dostępne są podczas analizy obrazu 3D, kilka wybija się na pierwszy plan, w zasadniczy sposób pomagając w trudnym procesie podejmowania decyzji.

 

zdj.1.

 

1. Dokładna morfologia: 

  • ocena przebiegu poszczególnych kanałów – program komputerowy pozwala na uzyskanie przekroju w dowolnej płaszczyźnie, umożliwiając np. zobrazowanie każdego kanału górnego zęba trzonowego osobno, włącznie z kanałem MB2. Trudno przecenić takie informacje, szczególnie że można sprawdzić drożność poszczególnych kanałów, zmierzyć promień krzywizny, ocenić miejsca podziału/połączenia kanałów, sprawdzić obecność kanałów bocznych (zdj. 2a, b, c, d);
  • ocena powikłań – podczas leczenia powtórnego doskonale widoczne są m.in. spoistość i zasięg poprzednich materiałów wypełniających, dokładne położenie złamanego instrumentu, obecność perforacji czy też stopni; 
  • stan wierzchołka – przy odpowiedniej manipulacji obrazem CBCT można zobrazować wierzchołek każdego z korzeni i sprawdzić kierunek i kąt ujścia, szerokość, obecność przewężenia fizjologicznego lub jego brak, resorpcję wierzchołka. W przedstawianym podczas kursu przypadku kanał korzeniowy zęba 25 uchodzi w kierunku podniebiennym i jest zlokalizowany w odległości około 1,5 mm od wierzchołka zęba (zdj. 3),
  • pomiary długości kanału korzeniowego – są bardzo precyzyjne i porównywalne z pomiarami elektroendometrycznymi.

 

zdj. 2a.
zdj. 2b.

 

 

 

 

 

 

 

 

zdj. 2c.
zdj. 2d.

 

 

 

 

 

 

 

 

zdj. 3.

 

2. Ocena tkanek okołowierzchołkowych:

  • obecność zmian okołowierzchołkowych – klasyczne zdjęcie RTG/RVG w porównaniu do obrazu CBCT oferuje niską wartość diagnostyczną w kontekście oceny tkanek okołowierzchołkowych. Wieloletnie doświadczenie pokazuje, że codziennością jest niedoszacowanie stanów zapalnych i innych patologii okolicy wierzchołka podczas korzystania wyłącznie z diagnostyki dwuwymiarowej. Charakter klasycznego badania RTG skutkuje nakładaniem się wielu struktur, dając w efekcie obraz, który nierzadko daleki jest od rzeczywistości. Przypadki zaklasyfikowane nawet przez doświadczonych specjalistów endodoncji jako „brak zmian okołowierzchołkowych”, w obrazie CBCT nierzadko zmieniają status na „przewlekły stan zapalny tkanek okołowierzchołkowych” (zdj. 4);
  • podział zmian tkanek okołowierzchołkowych w relacji do kości wyrostka – diagnostyka 2D nie daje możliwości oceny topograficznego położenia zmian okołowierzchołkowych, co ma zasadnicze znaczenie w kontekście potencjału gojenia. Takamoto Yoshioka w 2010 r. zaproponował podział stanów zapalnych, który ma zasadnicze przełożenie na szacowanie ryzyka związanego z leczeniem endodontycznym i długofalowym rokowaniem (zdj. 5): 

• typ I – zmiany okołowierzchołkowe całkowicie ograniczone kością wyrostka,
• typ II – zniszczona blaszka przedsionkowa wyrostka (fenestracja),
• typ III – zniszczona blaszka podniebienna wyrostka, 
• typ IV – zniszczona zarówno blaszka przedsionkowa, jak i podniebienna wyrostka, 
• typ V – wierzchołek korzenia poza wyrostkiem kostnym (wystaje poza linię brzegów ubytku kostnego). 

Warto dodać, że fenestracje wierzchołkowe (II typ według Yoshioka) stanowią według różnych autorów nawet do 20% przypadków wszystkich zmian okołowierzchołkowych. 

Przy okazji warto pamiętać, że podjęcie leczenia endodontycznego bez zdjęcia RTG jest w świetle obowiązujących przepisów błędem w sztuce. Bez zdjęcia dopuszczalna jest jedynie pomoc interwencyjna, jednak do kolejnych etapów leczenia konieczne jest wykonanie podstawowego zdjęcia RTG. 

 

zdj. 4.
zdj. 5.

 

Technika

Do diagnostyki endodontycznej zaleca się wykonywanie projekcji wiązki stożkowej w tzw. małym polu obrazowania (ang. small FOV). Efektem użycia małego czujnika lub zmniejszenia aktywnej części czujnika do wielkości około 5 cm × 5 cm jest zwiększenie maksymalnej efektywnej rozdzielczości obrazu, czyli zdolności odwzorowania szczegółów przy relatywnie małej dawce promieniowania (zdj. 6).

Zysk

  • Właściwy dobór techniki i materiałów do morfologii systemu kanałowego i rodzaju problemu endodontycznego – minimalizacja ryzyka złamań narzędzi endodontycznych, powstania perforacji i przepchnięć materiału. 
  • Rozpoznanie, ostrożna kwalifikacja albo dyskwalifikacja przypadków obarczonych bardzo dużym ryzykiem niepowodzenia i złym rokowaniem, np. podniebienne fenestracje wierzchołkowe
zdj. 6.


II Rama endodontyczna

Cel

  • Stworzenie najbardziej optymalnych warunków do prowadzenia leczenia endodontycznego.

Opis problemu

Pod pojęciem „ramy endodontycznej” rozumie się zabiegi, które mają za zadanie stworzenie najbardziej optymalnych warunków do prowadzenia leczenia endodontycznego poprzez czterościenne zamknięcie komory zęba. Jednym z powszechnych podstawowych błędów w terapii endodontycznej jest prowadzenie leczenia w nieprzygotowanym polu zabiegowym. Skutkuje to zazwyczaj akumulacją powikłań i problemów, które w efekcie bardzo często doprowadzają do niepowodzenia leczenia. 

Lekarz endodonta prowadzi swoją działalność na bardzo ograniczonym polu zabiegowym, a obszarem jego zainteresowania są struktury, których wielkość pierwotnie często mierzy się w dziesiątych, a nawet setnych milimetra. Żeby skutecznie operować i zarządzać przestrzenią endodontyczną, powinna ona być doskonale widoczna i odpowiednio wcześniej przygotowana. To jeden z sekretów mistrzów endodoncji. 

Podstawowym celem terapii endodontycznej jest dezynfekcja systemu kanałowego. Początkiem łańcucha czynności, których skutkiem ma być maksymalna eradykacja infe...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy