Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki

17 września 2019

NR 52 (Wrzesień 2019)

Rehabilitacja funkcjonalna i estetyczna narządu żucia z zastosowaniem implantów, protezowaniem zębów własnych oraz regeneracją tkanek - opis przypadku

0 20

Braki zębowe są dla pacjentów problematyczne ze względu na zaburzenia funkcji narządu żucia, które są ich konsekwencją, oraz ze względów estetycznych. Ich zaopatrzenie jest wyzwaniem dla stomatologów. Zwłaszcza w sytuacji, gdy warunki miejscowe są niesprzyjające, a pacjent oczekuje konkretnych efektów. Za pomocą zabiegów małoinwazyjnych da się jednak przeprowadzić skuteczne leczenie.

Leczenie przypadków pojedynczych braków zębowych w swojej powszechności może nastręczać niejednokrotnie pewnych trudności. W sytuacji gdy klinicysta ma do dyspozycji dobre warunki kostne oraz szeroką strefę dziąsła przyczepionego, można wybierać między uzupełnieniami stałymi na zębach własnych lub implantacją i wykonaną na nich implantoprotetyką w zależności od stanu ogólnego pacjenta lub możliwości ekonomicznych. Sytuacja komplikuje się, gdy warunki miejscowe są ubogie, a pacjent oczekuje określonej pracy, w szczególności gdy dotyczy to strefy estetycznej. W niniejszym artykule przedstawiono zabiegi mające na celu odtworzenie funkcji układu stomatognatycznego z wymaganą przez pacjenta estetyką, mając do dyspozycji warunki miejscowe obligujące do augmentacji.

Opis przypadku

Pacjent w wieku 34 lat zgłosił się w celu wymiany ruchomego uzupełnienia protetycznego na stałe oraz poprawy estetyki, gdyż obecna w owym czasie sytuacja narządu żucia była dla niego niekomfortowa oraz stała się źródłem kompleksów.
W wywiadzie brak przeciwwskazań ogólnych do regeneracji tkanek i odtworzenia pełnej funkcji układu stomatognatycznego. Zawężona koperta funkcjonalna powodująca brak stabilności zgryzu i nagryz tête-à-tête. Ponadto zgryz krzyżowy 15 oraz 16, brak prowadzeń, a także brak zębów w strefach podparcia. Brak objawów ze strony stawów, a także brak bolesności mięśni żucia podczas badania palpacyjnego. W miejscach 21–22, 35–36, 45–46 braki kostne wymagające augmentacji kości przed wprowadzeniem implantów – 21–22 dodatkowo wymagający augmentacji pionowej.
W pierwszej kolejności zalecono ortodontyczną intruzję wraz z wyprowadzeniem zębów 15 i 16 ze zgryzu krzyżowego, co pacjent niestety odrzucił. Poinformowano go o kompromisowości przeprowadzonego leczenia w razie niezastosowania w pierwszym etapie leczenia ortodontycznego, lecz bezskutecznie.
Z uwagi na konieczność regeneracji tkanek twardych w wymiarze pionowym i poziomym w odcinku przednim i na duży ubytek tychże tkanek do kanału przysiecznego pacjent zdecydował się na bardziej przewidywalną regenerację tkanek miękkich i wykonanie mostu, odtworzenie braków w strefach podparcia na implantach oraz delikatną korektę 15 i 16 do płaszczyzny zgryzu.
Pierwszy etap objął wprowadzenie implantów w miejscach 14, 24 i 26. Po uzyskaniu stabilizacji ok. 40 Ncm założono śruby gojące.
Następnym etapem było wykonanie cyfrowego wax-upu (meshmixer). Wydrukowano go na drukarce 3D (Phrozen Shuffle) i przeniesiono na zęby pacjenta jako mock-up motywacyjny. Po uzyskaniu aprobaty pacjenta jego zęby własne (13–23) oszlifowano ze schodkiem dodziąsłowym, a mock-up ponowiono, już jako most tymczasowy.
Kolejnym krokiem była augmentacja tkanek miękkich w odcinku estetycznym. Po znieczuleniu miejscowym nacięto krestalnie płat pełnej grubości wraz z odwarstwieniem. Następnie pobrano wolny przeszczep dziąsła (free gingival graft, FGG) z obu stron podniebienia od I trzonowców mezjalnie. Po deepitelializacji przeszczep wszyto nieresorbowalną nicią 60, co poprawiło kontur tkanek krestalnie i doprzedsionkowo. Miejsca dawcze zabezpieczono oksycelulozą. Oddano most tymczasowy – natychmiastowo. Po 10 dniach zdjęto szwy, ukazując wstępnie wygojone tkanki miękkie zarówno w miejscu dawczym, jak i w miejscu biorczym.
Po okresie trzech tygodni we wstępnie dojrzałej śluzówce w znieczuleniu citocartinem 100 nasiękowym wymodelowano powierzchnie pod przęsła mostu – ovate pontic – odpowiadające powierzchni dośluzówkowej prowizorium.
Podczas gojenia profilu dziąsła przeprowadzono deprogramację aparatem Koisa trwającą dwa tygodnie. Po tym okresie nastąpiła rejestracja łukiem twarzowym. Dokonano korekty łuku w obrębie trzonowców ze względu na poślizg doprzedni z relacji centralnej w stawie do maksymalnego zaguzkowania...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy