Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki

17 września 2019

NR 52 (Wrzesień 2019)

Rehabilitacja funkcjonalna i estetyczna narządu żucia z zastosowaniem implantów, protezowaniem zębów własnych oraz regeneracją tkanek - opis przypadku

202

Braki zębowe są dla pacjentów problematyczne ze względu na zaburzenia funkcji narządu żucia, które są ich konsekwencją, oraz ze względów estetycznych. Ich zaopatrzenie jest wyzwaniem dla stomatologów. Zwłaszcza w sytuacji, gdy warunki miejscowe są niesprzyjające, a pacjent oczekuje konkretnych efektów. Za pomocą zabiegów małoinwazyjnych da się jednak przeprowadzić skuteczne leczenie.

Leczenie przypadków pojedynczych braków zębowych w swojej powszechności może nastręczać niejednokrotnie pewnych trudności. W sytuacji gdy klinicysta ma do dyspozycji dobre warunki kostne oraz szeroką strefę dziąsła przyczepionego, można wybierać między uzupełnieniami stałymi na zębach własnych lub implantacją i wykonaną na nich implantoprotetyką w zależności od stanu ogólnego pacjenta lub możliwości ekonomicznych. Sytuacja komplikuje się, gdy warunki miejscowe są ubogie, a pacjent oczekuje określonej pracy, w szczególności gdy dotyczy to strefy estetycznej. W niniejszym artykule przedstawiono zabiegi mające na celu odtworzenie funkcji układu stomatognatycznego z wymaganą przez pacjenta estetyką, mając do dyspozycji warunki miejscowe obligujące do augmentacji.

Opis przypadku

Pacjent w wieku 34 lat zgłosił się w celu wymiany ruchomego uzupełnienia protetycznego na stałe oraz poprawy estetyki, gdyż obecna w owym czasie sytuacja narządu żucia była dla niego niekomfortowa oraz stała się źródłem kompleksów.
W wywiadzie brak przeciwwskazań ogólnych do regeneracji tkanek i odtworzenia pełnej funkcji układu stomatognatycznego. Zawężona koperta funkcjonalna powodująca brak stabilności zgryzu i nagryz tête-à-tête. Ponadto zgryz krzyżowy 15 oraz 16, brak prowadzeń, a także brak zębów w strefach podparcia. Brak objawów ze strony stawów, a także brak bolesności mięśni żucia podczas badania palpacyjnego. W miejscach 21–22, 35–36, 45–46 braki kostne wymagające augmentacji kości przed wprowadzeniem implantów – 21–22 dodatkowo wymagający augmentacji pionowej.
W pierwszej kolejności zalecono ortodontyczną intruzję wraz z wyprowadzeniem zębów 15 i 16 ze zgryzu krzyżowego, co pacjent niestety odrzucił. Poinformowano go o kompromisowości przeprowadzonego leczenia w razie niezastosowania w pierwszym etapie leczenia ortodontycznego, lecz bezskutecznie.
Z uwagi na konieczność regeneracji tkanek twardych w wymiarze pionowym i poziomym w odcinku przednim i na duży ubytek tychże tkanek do kanału przysiecznego pacjent zdecydował się na bardziej przewidywalną regenerację tkanek miękkich i wykonanie mostu, odtworzenie braków w strefach podparcia na implantach oraz delikatną korektę 15 i 16 do płaszczyzny zgryzu.
Pierwszy etap objął wprowadzenie implantów w miejscach 14, 24 i 26. Po uzyskaniu stabilizacji ok. 40 Ncm założono śruby gojące.
Następnym etapem było wykonanie cyfrowego wax-upu (meshmixer). Wydrukowano go na drukarce 3D (Phrozen Shuffle) i przeniesiono na zęby pacjenta jako mock-up motywacyjny. Po uzyskaniu aprobaty pacjenta jego zęby własne (13–23) oszlifowano ze schodkiem dodziąsłowym, a mock-up ponowiono, już jako most tymczasowy.
Kolejnym krokiem była augmentacja tkanek miękkich w odcinku estetycznym. Po znieczuleniu miejscowym nacięto krestalnie płat pełnej grubości wraz z odwarstwieniem. Następnie pobrano wolny przeszczep dziąsła (free gingival graft, FGG) z obu stron podniebienia od I trzonowców mezjalnie. Po deepitelializacji przeszczep wszyto nieresorbowalną nicią 60, co poprawiło kontur tkanek krestalnie i doprzedsionkowo. Miejsca dawcze zabezpieczono oksycelulozą. Oddano most tymczasowy – natychmiastowo. Po 10 dniach zdjęto szwy, ukazując wstępnie wygojone tkanki miękkie zarówno w miejscu dawczym, jak i w miejscu biorczym.
Po okresie trzech tygodni we wstępnie dojrzałej śluzówce w znieczuleniu citocartinem 100 nasiękowym wymodelowano powierzchnie pod przęsła mostu – ovate pontic – odpowiadające powierzchni dośluzówkowej prowizorium.
Podczas gojenia profilu dziąsła przeprowadzono deprogramację aparatem Koisa trwającą dwa tygodnie. Po tym okresie nastąpiła rejestracja łukiem twarzowym. Dokonano korekty łuku w obrębie trzonowców ze względu na poślizg doprzedni z relacji centralnej w stawie do maksymalnego zaguzkowania...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy