Dołącz do czytelników
Brak wyników

Metoda MP-scan jako kontrolny protokół okluzyjny

artykuły | 19 stycznia 2018 | NR 31
124

Prawidłowa okluzja, czyli funkcyjne kontakty zębów górnych z dolnymi, stanowi fundament dla każdej interwencji podjętej w jamie ustnej pacjenta. Jej prawidłowe zrozumienie, a następnie przestrzeganie jej zasad, pozwoli uchronić pacjenta przed wystąpieniem problemów wynikających z przeciążeń, takich jak: ubytki abfrakcyjne, patologiczne starcie zębów, pęknięcia koron i korzeni, ukruszenia, pęknięcia i złamania prac protetycznych, przemieszczenia zębów czy w końcu zwiększenia się ich ruchomości [1, 2].

Zmiany związane z brakiem zbalansowanej okluzji mogą doprowadzić do pojawienia się problemów w innych strukturach układu stomatognatycznego. Nieprawidłowa, niezsynchronizowana praca stawów skroniowo-żuchwowych oraz mięśni narządu żucia, utrwalana wykonywaniem przez pacjenta parafunkcji, może z czasem doprowadzić do pojawienia się dolegliwości bólowych lub objawów dysfunkcyjnych ze strony zębów, stawów, mięśni oraz innych struktur w obrębie twarzy i szyi [3, 4].

Niezbędną procedurą, którą należy wykonać w trakcie diagnostyki pacjenta, jest zarejestrowanie początkowych warunków okluzyjnych. Daje to lekarzowi dentyście możliwość precyzyjnego zaplanowania leczenia oraz kontrolowania zmian w trakcie terapii. Wśród dostępnych metod dokumentacji kontaktów między zębami łuku górnego i dolnego należy pamiętać o wypełnianiu diagramu zębowego, wykorzystując papierki artykulacyjne, można też posłużyć się wskazaniami elektronicznych pomiarów z wykorzystaniem urządzenia T-scan [5, 6]. Alternatywną metodą może być wykorzystanie papierków włóknikowych Arti-Dry o grubości 80 μm w połączeniu z kalkami artykulacyjnymi Progress REF BK 54 (w kolorze czerwonym i niebieskim). Wykorzystanie kalek progresywnych (dzięki ich specjalnej budowie) pozwala na zarejestrowanie poszczególnych kontaktów międzyzębowych z rozróżnieniem siły nacisku pomiędzy nimi. W łatwy, przewidywalny sposób lekarz dentysta na każdym etapie leczenia pacjenta może wykonać kilka rejestratów, aby udokumentować zmianę warunków okluzyjnych pacjenta, a tym samym wzbogacić dokumentację medyczną o ważny element, jakim jest protokół okluzyjny.

Opis metody

W pierwszej kolejności należy pobrać rejestrat początkowy. Zalecane jest wykonanie minimum dwóch lub trzech rejestratów (należy użyć jednej kalki okluzyjnej i kilku papierków), tak aby w trakcie leczenia istniała możliwość porównania zmiany warunków okluzyjnych w poszczególnych etapach leczenia, przesłania do laboratorium technicznego (umożliwiając tym samym lepszą kontrolę warunków okluzyjnych przez technika w pracy finalnej) oraz zachowania w dokumentacji medycznej.

Na arkuszu kalki artykulacyjnej, w formie podkowy BK 54 koloru czerwonego lub niebieskiego, należy umieścić arkusz papierka włóknikowego o grubości 80 μm Arti-Dry BK 609 (zdj. 1).

Po umieszczeniu rejestratu w jamie ustnej należy poprosić pacjenta o zagryzienie kalki z papierkiem, gdy jest on w wyprostowanej pozycji stojącej lub siedzącej (zdj. 2). Wykorzystując długopis lub ołówek, należy zaznaczyć na papierku przebieg brzegów siecznych siekaczy centralnych oraz przebieg linii pośrodkowej (w formie odwróconej litery „T”) (zdj. 3–5). 

Międzyzębowe kontakty powinny odwzorować się precyzyjnie na papierku włóknikowym. Elastyczność i wytrzymałość papierków umożliwi idealnie dopasowanie się do powierzchni żujących, dając jasny i precyzyjny obraz sytuacji okluzyjnej. Kalka progresywna zapewni odwzorowanie kontaktów międzyzębowych z uwzględnieniem siły nacisku (kolor bardziej intensywny oraz większe obszary zabarwienia farbą świadczą o mocniejszym kontakcie) (zdj. 6, 7).

Użyte papierki Arti-Dry należy zabezpieczyć (najlepiej w woreczku foliowym) i schować do karty pacjenta. Na kolejnych wizytach lekarz dentysta powinien wykorzystać kalkę artykulacyjną w formie podkowy BK 54, w kolorze innym niż na pierwszej wizycie. Na arkuszu papierka włóknikowego powinien zaznaczyć linie referencyjne (należy skopiować je z wcześniej użytego do rejestracji papierka) (zdj. 8, 9) i umieścić delikatnie w jamie ustnej pacjenta, a następnie dopasować do wcześniej zaznaczonej linii referencyjnej (zdj. 10). Kiedy pacjent zagryzie rejestrat, otrzymuje się zapis nowych warunków okluzyjnych (zdj. 11). Na każdym z rejestratów należy wpisać datę badania. Można dowolnie porównywać otrzymane rejestraty w każdej chwili leczenia lub kontroli. W tym celu pap...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy