Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy

16 czerwca 2018

NR 40 (Wrzesień 2017)

Leczenie interdyscyplinarne - współpraca pomiędzy implantologiem a ortodontą

288

Współczesne wymagania estetyczne pacjentów oraz złożoność przypadków wymagają od  lekarzy coraz częstszej współpracy interdyscyplinarnej. Jednym z takich przykładów jest współpraca pomiędzy implantologiem a ortodontą.
 

Leczenie interdyscyplinarne wymaga wspólnego planowania leczenia zarówno w zakresie procedur terapeutycznych, kolejności zabiegów, jak i ich synchronizacji w czasie. Podczas konsultacji prowadzonej przez lekarza implantologa oraz lekarza ortodontę pierwszeństwo w leczeniu ma zawsze ortodonta. Musi on uwzględnić w planie moment rozpoczęcia i czas trwania leczenia implantologicznego. W większości przypadków leczenie implantologiczne powinno być rozpoczęte przed zakończeniem terapii prowadzonej przez ortodontę. Wynika to z tego, że aby nie zniweczyć trudu leczenia ortodontycznego, obie terapie winny być zakończone równocześnie. Nierzadko okazuje się jednak, że lekarz ortodonta na skutek terapii implantologicznej musi przedłużyć czas leczenia ortodontycznego o kilka miesięcy.

Niezmiernie istotny jest moment, w którym ma rozpocząć się leczenie implantologiczne (im wcześniej, tym lepiej). Wynika to z faktu postępującego zaniku kości, który może skutkować w przypadku przedłużającego się leczenia ortodontycznego koniecznością przeprowadzenia procedur augmentacyjnych – regeneracyjnych. Jak wiadomo, zanik wyrostka zębodołowego na wysokość i szerokość rozpoczyna się już w 8. dniu od ekstrakcji i cały czas postępuje, doprowadzając wg Altwooda do zaniku ok. 71% pierwotnej objętości po 5 latach. Dlatego też lekarz ortodonta powinien długo przed zakończeniem leczenia (jeżeli całe leczenie planował samodzielnie) skierować pacjenta na konsultację implantologiczną. W jej trakcie implantolog sprawdza m.in. stan wyrostków zębodołowych, odległość od struktur anatomicznych (zatoka szczękowa, nerw zębodołowy dolny), odległość pomiędzy sąsiadującymi zębami czy kąt ustawienia korzeni. Nierzadko zdarza się, że korony zębów sąsiadujących z brakiem zębowym ustawione są równolegle, a korzenie są zbieżne i czasami uniemożliwiają wszczepienie implantu. Taka sytuacja wydłuża czas leczenia ortodontycznego, a w skrajnym przypadku może nawet uniemożliwić leczenie implantoprotetyczne. W związku z tym bardzo istotne jest, aby lekarz ortodonta podczas planowania i leczenia uwzględniał zasady obowiązujące w implantologii. Był świadom minimalnych odległości pomiędzy implantami bądź minimalnych odległości między implantem a zębem. A podczas przesuwania zębów pamiętał o położeniu korzeni tak, aby możliwe było wszczepienie implantu.

Istotną grupę w leczeniu ortodontycznym i implantologicznym stanowią pacjenci z hipodoncją. Ze względu na coraz większą liczbę publikacji dotyczących korelacji braku zawiązków drugich siekaczy z występowaniem raka jajników, należy szczególną uwagę zwrócić na te pacjentki i kierować je na badania ginekologiczne.

Pacjenci z hipodoncją, u których wzrost układu kostnego nie jest jeszcze zakończony, muszą mieć zachowaną przestrzeń przez aparaty retencyjne lub zaopatrzenia tymczasowe do momentu, kiedy będzie...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy