Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy

31 stycznia 2020

NR 54 (Styczeń 2020)

Wędzidełko wargi górnej - Frenulektomia

155

Wędzidełko wargi górnej to trójkątna struktura anatomiczna przebiegająca strzałkowo od wewnętrznej powierzchni wargi do błony śluzowej lub okostnej przedsionkowej powierzchni wyrostka zębodołowego szczęki w pobliżu przyśrodkowych górnych siekaczy. Wyróżnia się cztery typy wędzidełka, z których dwa powodują różne dysfunkcje. Najczęstszą metodą leczenia hipertroficznego wędzidełka jest frenulektomia.

Wędzidełko jest zbudowane z tkanki łącznej włóknistej (włókna kolagenowe o różnej grubości), nabłonka warstwowego (z cechami orto- i parakeratozy), naczyń krwionośnych i limfatycznych, ponadto w niektórych przypadkach są obecne również gruczoły ślinowe, tkanka tłuszczowa, włókna sprężyste tkanki łącznej włóknistej, a nawet tkanka mięśniowa. 

Typy wędzidełka 

Ze względu na umiejscowienie przyczepu wędzidełka można wyróżnić jego następujące typy: 

  • typ I – śluzówkowy (błona śluzowa ruchoma), 
  • typ II – dziąsłowy (błona śluzowa wyrostka zębodołowego), 
  • typ III – brodawkowy (brodawka międzyzębowa), 
  • typ IV – penetrujący (brodawka przysieczna). 

Typy brodawkowy i penetrujący (III, IV) są uważane za nieprawidłowe. Typy III i IV wędzidełka wargi górnej doprowadzają do powstania diastemy prawdziwej i wynikającej z niej zaburzeń fonacji i estetyki, gromadzenia biofilmu, chorób periodontologicznych, jak również zmniejszenia ilości zrogowaciałego nabłonka dziąsła. W wielu przypadkach przerost wędzidełka może ograniczać ruch wargi, zaburzać mimikę twarzy lub powodować brak utrzymania uzupełnień protetycznych.

Test Blancha

W celu zakwalifikowania przerośniętego wędzidełka do leczenia można posłużyć się testem Blancha. Jest on dodatni, jeśli przy pociągnięciu wargi górnej do góry i do przodu dochodzi do anemizacji błony śluzowej podniebiennej i międzyzębowej okolicy 11 i 21.

Frenulektomia 

Najczęstszą metodą leczenia hipertroficznego wędzidełka jest frenulektomia. Zabieg ten ma na celu usunięcie nadmiaru tkanki międzyzębowej ze zmniejszeniem napięcia krańcowych włókien tkanki dziąsła. 
Idealny wiek do przeprowadzenia frenulektomii jest trudny do określenia. Niektórzy klinicyści uważają, że należy poczekać z zabiegiem do czasu całkowitego wyrżnięcia się stałych zębów przednich (ok. ósmego–dziewiątego roku życia) i sprawdzić, czy diastema samoistnie się nie zamknie. Jeśli po tym czasie szerokość diastemy będzie wynosić mniej niż 2,7 mm, należy wykonać frenulektomię, natomiast w przypadku większej odległości konieczne jest leczenie ortodontyczne, w trakcie którego zostanie wykonany ten zabieg. Frenulektomia połączona z leczeniem ortodontycznym daje stabilniejsze wyniki niż samo leczenie ortodontyczne. Przy właściwym połączeniu obu tych metod włókna przezprzegrodowe można przekształcić w elastyczną sieć, która hamuje przemieszczanie zębów i stabilizuje ich pozycję. Pozwala to zapobiec nawrotowi diastemy, problemom periodontologicznym oraz poprawić estetykę twarzy.
Zabieg frenulektomii może być przeprowadzony za pomocą skalpela, elektroskalpela lub chirurgii laserowej (laser diodowy, erbowo-yagowy, neodymowo-yagowy, erbowo-chromowo-yagowy, CO2). Od czasu wprowadzenia do stomatologii laserów przeprowadzono wiele badań mających na celu stworzenie idealnych parametrów (moc, tryb impulsacji, częstotliwość itp.) do wykonywania efektywnych i bezpiecznych zabiegów. Zabieg laserowy jest często stosowany jako alternatywa dla tradycyjnych technik dzięki takim właściwościom, jak odparowanie wody, hemostaza, dezynfekcja i biostymulacja. Korzystanie z laserów w chirurgii stomatologicznej pozwala również na precyzję w wycięciu tkanek z minimaln...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy