Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy

17 kwietnia 2018

NR 35 (Listopad 2016)

Podstawy implantoprotetyki
Rehabilitacja bezzębnej żuchwy

0 158

Wykonywanie tradycyjnych protez całkowitych dla bezzębnej żuchwy nie zawsze daje zadowalający efekt funkcjonalny i związaną z tym satysfakcję pacjenta. Większość pacjentów tej grupy nie jest zadowolona z użytkowania dolnej protezy całkowitej. Wynika to z trudności w uzyskaniu dobrej retencji i stabilizacji protezy na podłożu. Jest to spowodowane znacznymi zanikami podłoża śluzówkowo-kostnego, a tym samym ograniczeniem zasięgu siodeł protezy oraz małą podatnością błony śluzowej. Brak wystarczającej retencji sprzyja urazom błony śluzowej, dolegliwościom bólowym, kłopotom z artykulacją i żuciem pokarmów. 

Leczenie z zastosowaniem implantów pozwala na uzyskanie dobrej retencji i stabilizuje protezę ruchomą, ograniczając w znacznym stopniu ich traumatyczne oddziaływanie na miękkie i twarde tkanki jamy ustnej. Protezy osadzone na implantach poprawiają sprawność czynnościową narządu żucia i sprzyjają lepszemu samopoczuciu. Pozwalają uzyskiwać dobrą, regulowaną w zależności od subiektywnych odczuć pacjenta retencję, a także zapewnić odciążenie błony śluzowej poprzez przenoszenie sił zwarciowo-zgryzowych bezpośrednio na struktury kostne żuchwy. 

W przypadku bezzębnej żuchwy stosuje się dwie metody rehabilitacji:

  • leczenie implantoprotetyczne z zastosowaniem protezy typu overdenture osadzonej na implantach w przednim odcinku żuchwy,
  • leczenie implantoprotetyczne z zastosowaniem konstrukcji stałej typu most opartej na implantach w przednim i bocznych odcinkach żuchwy.

Decydujące znaczenie dla wyboru koncepcji leczenia mają warunki podłoża i liczba założonych implantów. Leczenie z zastosowaniem protezy typu overdenture jest rozwiązaniem prostszym i tańszym. Do jego zalet można zaliczyć:

  • możliwość uzyskania lepszego efektu estetycznego – szczególnie w przypadkach znacznego zaniku podłoża,
  • możliwość uzyskania lepszej fonetyki,
  • łatwiejsze przeprowadzanie zabiegów higienizacyjnych.

Wśród zalet konstrukcji stałej protezy należy wymienić:

  • lepszą stabilizację uzupełnienia, 
  • zwiększoną wydolność żucia,
  • szybszą adaptację.

Wykonywanie tych konstrukcji wiąże się jednak utrudnionym prowadzeniem zabiegów higienicznych oraz z większymi kosztami wytworzenia.

Dla umocowania protezy dolnej typu overdenture zalecane jest wprowadzenie dwóch, trzech lub czterech implantów w odcinku przednim żuchwy w przestrzeni pomiędzy otworami bródkowymi. 

Najpopularniejszą koncepcją jest osadzenie dwóch implantów w przestrzeni międzybródkowej w miejscu z największą ilością kości. Polecane jest założenie implantów o jak najdłuższej długości dla uzyskania dobrej i długoczasowej stabilizacji. Najkorzystniejsze jest osadzenie implantów w sposób bikortykalny, czyli stabilizowany, poprzez umieszczenie obydwu końców implantu w warstwie zbitej kości. Innymi koncepcjami jest stosowanie trzech lub czterech implantów w przestrzeni międzybródkowej. W przypadku osadzenia trzech implantów powinny one być usytuowane jeden w linii pośrodkowej i dwa pozostałe bocznie od niego w jednakowych odległościach. W przypadku założenia czterech implantów powinny one być rozmieszczone w równych odstępach od siebie po obu stronach żuchwy. Wybór i rozmieszczenie implantów ustala się na podstawie zdjęć radiologicznych, badań tomograficznych oraz z użyciem szablonów protetycznych. Szablon protetyczny może być wykonany na podstawie użytkowanej protezy poprzez jej powielenie. W powielonej protezie można zatopić znaczniki, które pozostawią ślad w badaniu radiologicznym i ułatwią pozycjonowanie implantów do planowanego zabiegu. Ponadto taki szablon może w czasie zabiegu implantacji pomóc w prawidłowym pozycjonowaniu implantów. Bardzo istotnym elementem w czasie zabiegu zakładania implantów jest ich równoległe umiejscowienie, co znacząco wpływa na przebieg leczenia protetycznego i możliwość uzyskania dobrej retencji wykonanego uzupełnienia ruchomego. 

Dla uzyskania retencji protezy typu overdenture stosowane są różnego rodzaju łączniki i połączenia implantów. 

Zespolenie kładkowe 

Zespolenia kładkowe są jednym z wielu elementów precyzyjnych, które zapewniają protezie całkowitej odpowiednią siłę utrzymania na podłożu. Stosowanych jest kilka rodzajów kładek różniących się profilem i wielkością. Kształt przekroju kładki może być okrągły lub owalny. Ze względu na kształt połączenia filarów między implantami dzieli się je na proste (dwa implanty) i łamane (trzy, cztery i więcej implantów). Poszczególne typy różnią się od siebie zakresem swobody ruchu, jaki posiada oparta na nich proteza overdenture. Do najczęściej stosowanych połączeń kładkowych należą: 

  • kładka Doldera – o przekroju owalnym, której sztywna struktura warunkuje rozmieszczenie jej między filarami w linii prostej,
  • kładka Hadera – o przekroju poprzecznym w kształcie dziurki od klucza, który zapewnia podcień retencyjny dla matrycy typu jeździec wykonanej z tworzyw sztucznych,
  • kładka Ackermanna – o przekroju owalnym lub okrągłym, której struktura umożliwia wyprofilowanie jej zgodnie z kształtem wyrostka zębodołowego. 

Połączenia kładkowe uznawane są za najlepsze spośród elementów precyzyjnych. Belki zapewniają protezom overdenture najwyższą retencję i stabilizację oraz warunkują rozkład sił zgodny z osią ws...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy