Dołącz do czytelników
Brak wyników

To wiedzieć powinniśmy

17 kwietnia 2018

NR 35 (Listopad 2016)

Podstawy implantoprotetyki
Rehabilitacja bezzębnej żuchwy

278

Wykonywanie tradycyjnych protez całkowitych dla bezzębnej żuchwy nie zawsze daje zadowalający efekt funkcjonalny i związaną z tym satysfakcję pacjenta. Większość pacjentów tej grupy nie jest zadowolona z użytkowania dolnej protezy całkowitej. Wynika to z trudności w uzyskaniu dobrej retencji i stabilizacji protezy na podłożu. Jest to spowodowane znacznymi zanikami podłoża śluzówkowo-kostnego, a tym samym ograniczeniem zasięgu siodeł protezy oraz małą podatnością błony śluzowej. Brak wystarczającej retencji sprzyja urazom błony śluzowej, dolegliwościom bólowym, kłopotom z artykulacją i żuciem pokarmów. 

Leczenie z zastosowaniem implantów pozwala na uzyskanie dobrej retencji i stabilizuje protezę ruchomą, ograniczając w znacznym stopniu ich traumatyczne oddziaływanie na miękkie i twarde tkanki jamy ustnej. Protezy osadzone na implantach poprawiają sprawność czynnościową narządu żucia i sprzyjają lepszemu samopoczuciu. Pozwalają uzyskiwać dobrą, regulowaną w zależności od subiektywnych odczuć pacjenta retencję, a także zapewnić odciążenie błony śluzowej poprzez przenoszenie sił zwarciowo-zgryzowych bezpośrednio na struktury kostne żuchwy. 

W przypadku bezzębnej żuchwy stosuje się dwie metody rehabilitacji:

  • leczenie implantoprotetyczne z zastosowaniem protezy typu overdenture osadzonej na implantach w przednim odcinku żuchwy,
  • leczenie implantoprotetyczne z zastosowaniem konstrukcji stałej typu most opartej na implantach w przednim i bocznych odcinkach żuchwy.

Decydujące znaczenie dla wyboru koncepcji leczenia mają warunki podłoża i liczba założonych implantów. Leczenie z zastosowaniem protezy typu overdenture jest rozwiązaniem prostszym i tańszym. Do jego zalet można zaliczyć:

  • możliwość uzyskania lepszego efektu estetycznego – szczególnie w przypadkach znacznego zaniku podłoża,
  • możliwość uzyskania lepszej fonetyki,
  • łatwiejsze przeprowadzanie zabiegów higienizacyjnych.

Wśród zalet konstrukcji stałej protezy należy wymienić:

  • lepszą stabilizację uzupełnienia, 
  • zwiększoną wydolność żucia,
  • szybszą adaptację.

Wykonywanie tych konstrukcji wiąże się jednak utrudnionym prowadzeniem zabiegów higienicznych oraz z większymi kosztami wytworzenia.

Dla umocowania protezy dolnej typu overdenture zalecane jest wprowadzenie dwóch, trzech lub czterech implantów w odcinku przednim żuchwy w przestrzeni pomiędzy otworami bródkowymi. 

Najpopularniejszą koncepcją jest osadzenie dwóch implantów w przestrzeni międzybródkowej w miejscu z największą ilością kości. Polecane jest założenie implantów o jak najdłuższej długości dla uzyskania dobrej i długoczasowej stabilizacji. Najkorzystniejsze jest osadzenie implantów w sposób bikortykalny, czyli stabilizowany, poprzez umieszczenie obydwu końców implantu w warstwie zbitej kości. Innymi koncepcjami jest stosowanie trzech lub czterech implantów w przestrzeni międzybródkowej. W przypadku osadzenia trzech implantów powinny one być usytuowane jeden w linii pośrodkowej i dwa pozostałe bocznie od niego w jednakowych odległościach. W przypadku założenia czterech implantów powinny one być rozmieszczone w równych odstępach od siebie po obu stronach żuchwy. Wybór i rozmieszczenie implantów ustala się na podstawie zdjęć radiologicznych, badań tomograficznych oraz z użyciem szablonów protetycznych. Szablon protetyczny może być wykonany na podstawie użytkowanej protezy poprzez jej powielenie. W powielonej protezie można zatopić znaczniki, które pozostawią ślad w badaniu radiologicznym i ułatwią pozycjonowanie implantów do planowanego zabiegu. Ponadto taki szablon może w czasie zabiegu implantacji pomóc w prawidłowym pozycjonowaniu implantów. Bardzo istotnym elementem w czasie zabiegu zakładania implantów jest ich równoległe umiejscowienie, co znacząco wpływa na przebieg leczenia protetycznego i możliwość uzyskania dobrej retencji wykonanego uzupełnienia ruchomego. 

Dla uzyskania retencji protezy typu overdenture stosowane są różnego rodzaju łączniki i połączenia implantów. 

Zespolenie kładkowe 

Zespolenia kładkowe są jednym z wielu elementów precyzyjnych, które zapewniają protezie całkowitej odpowiednią siłę utrzymania na podłożu. Stosowanych jest kilka rodzajów kładek różniących się profilem i wielkością. Kształt przekroju kładki może być okrągły lub owalny. Ze względu na kształt połączenia filarów między implantami dzieli się je na proste (dwa implanty) i łamane (trzy, cztery i więcej implantów). Poszczególne typy różnią się od siebie zakresem swobody ruchu, jaki posiada oparta na nich proteza overdenture. Do najczęściej stosowanych połączeń kładkowych należą: 

  • kładka Doldera – o przekroju owalnym, której sztywna struktura warunkuje rozmieszczenie jej między filarami w linii prostej,
  • kładka Hadera – o przekroju poprzecznym w kształcie dziurki od klucza, który zapewnia podcień retencyjny dla matrycy typu jeździec wykonanej z tworzyw sztucznych,
  • kładka Ackermanna – o przekroju owalnym lub okrągłym, której struktura umożliwia wyprofilowanie jej zgodnie z kształtem wyrostka zębodołowego. 

Połączenia kładkowe uznawane są za najlepsze spośród elementów precyzyjnych. Belki zapewniają protezom overdenture najwyższą retencję i stabilizację oraz warunkują rozkład sił zgodny z osią ws...

Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem

Przypisy