Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki

16 kwietnia 2018

NR 34 (Wrzesień 2016)

Podniesienie dna zatoki szczękowej przy użyciu urządzenia piezoelektrycznego

0 123

Usunięcie zęba lub zębów w bocznym odcinku kości szczękowych i niezaopatrzenie braków implantami skutkuje w krótkim czasie zanikiem wyrostka zębodołowego oraz pneumatyzacją zatok szczękowych. Podniesienie dna zatoki szczękowej jest obecnie uznaną standardową procedurą implantologiczną. Wykonuje się ją w celu augmentacji wyrostka zębodołowego szczęki. Zabieg ten można wykonać na dwa sposoby. Najczęściej wykorzystywanym sposobem do podniesienia membrany Schneidera jest dojście przez okienko w bocznej ścianie zatoki szczękowej.
 

Ten sposób wykonania zabiegu augmentacyjnego zaproponowali Boyne i James w 1980 r. Pomimo swoich niewątpliwych zalet, procedura ta jest dosyć traumatyczna dla pacjenta i nierzadko wiąże się z bólem pozabiegowym i obrzękiem, często dosyć znacznym. Dlatego też, aby zmniejszyć traumatyczność tego zabiegu, w 1994 r. Summers opisał podniesienie dna zatoki szczękowej z dojścia przez wyrostek zębodołowy (łoże implantu) z zastosowaniem osteotomów. Zasada wykonania tej procedury jest bardzo prosta. 

Łoże implantu opracowane jest do warstwy kortykalnej stanowiącej dno zatoki szczękowej. Następnie przy użyciu osteotomów wykonuje się podniesienie dna zatoki na zasadzie „złamania zielonej gałązki”. Metoda ta jest łatwa, niemniej jednak ma pewne ograniczenia. Po pierwsze łatwo może dojść do przerwania membrany Schneidera przez ostre odłamy kostne powstałe w wyniku uderzenia w osteotom. Kolejną wadą tego sposobu, podobnie jak z dojścia bocznego, jest ograniczenie minimalnej wysokości wyrostka, przy której można odpreparować membranę. 

Z tych powodów Weingright i wsp. zaproponowali zmodyfikowaną metodę sinus liftu z dojścia przez wyrostek zębodołowy przy użyciu urządzenia piezoelektrycznego. Zasada działania tych urządzeń powoduje, że mają one wiele zalet, dają szerokie możliwości operatorowi, a dla pacjenta niosą odczuwalne korzyści. Mianowicie zabieg jest mniej traumatyczny, brak makrowibracji, uderzeń, a dźwięk jest lepiej tolerowalny ze względu na brak elementów rotacyjnych. Podczas pracy urządzenia piezoelektryczne emitują mikrowibracje powstające w trakcie pracy końcówki roboczej. W ich wyniku dochodzi do zjawiska kawitacji płynu chłodzącego – roztworu soli fizjologicznej. 

Kawitacja powoduje efekt bakteriobójczy, uwalnianie wolnego tlenu, który działa przeciwzapalnie i bakteriobójczo.
Elewacja membrany Schneidera następuje w wyniku działania mikrowibracji oraz wzrostu ciśnienia hydrodynamicznego. Ponieważ końcówka robocza nie dotyka do membrany wyścielającej zatokę szczękową, a podniesienie jej odbywa się w wyniku czynników omówionych wcześniej, metoda ta nie ma ograniczeń dotyczących sposobów wymienionych powyżej. Możliwe jest wykonanie zabiegu sinus liftu przy grubości kości wyrostka zębodołowego poniżej 2 mm i podniesienie dna zatoki szczękowej o 13–15 mm w trakcie jednego zabiegu. Jest to możliwe dzięki lepszemu odżywieniu – zaopatrzeniu w krew – niż przy innych metodach, a w wyniku tego można wykonać zabieg implantacji już po 6 miesiącach.

Poniżej przedstawiono przykłady zabiegów sinus liftu wykonanych z dojścia przez wyrostek zębodołowy.

Przypadek 1.

Pacjentka zgłosiła się do gabinetu w celu uzupełnienia brakującego zęba 17. W badaniu tomograficznym stwierdzono niewystarczającą wysokość wyrostka zębodołowego, aby móc wszczepić implant o optymalnej długości. Stan przed zabiegiem przedstawiają zdjęcia 1A i 1B.

Po odwarstwieniu płata śluzówkowo-okostnowego przystąpiono do preparacji łoża implantu, przez które wykonano zabieg sinus liftu przy użyciu urządzenia PiezoSurgery® firmy Mectron. 

Preparację łoża implantu za pomocą wiertła pilotującego kończy się 2 mm przed warstwą kortykalną stanowiącą dno kostne zatoki szczękowej. Dalszą preparację wykonano już kocówką urządzenia piezo- z nasypem diamentowym. Ostateczną perforację wykończono końcówką z nasypem diamentowym i chłodzeniem wewnętrznym. Pozwala to na podnoszenie membrany Schneidera zaraz po powstaniu minimalnego otworu w kostnym dnie zatoki szczękowej.

Następnie wprowadza się końcówkę coraz głębiej, aż do poszerzenia otworu...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy