Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki

16 kwietnia 2018

NR 34 (Wrzesień 2016)

Jak przygotować się do wykonania licówek
Przygotowanie do wykonania licówek (modele orientacyjne, artykulator)

366

Etapy wykonywania klinicznego licówek ceramicznych można podzielić na trzy fazy:

POLECAMY

  • leczenia przygotowawczego – przedprotetyczną,
  • planowania i diagnostyki,
  • rekonstrukcji obejmującej preparację, wyciski, wykonanie uzupełnień tymczasowych oraz cementowanie. 

Faza leczenia przygotowawczego obejmuje zabiegi z zakresu innych specjalności stomatologicznych, które są konieczne do prawidłowego przeprowadzenia leczenia protetycznego z zastosowaniem licówek ceramicznych. Planowanie leczenia przy użyciu licówek niejednokrotnie nie ogranicza się jedynie do uzupełnienia twardych tkanek zęba. W tej fazie leczenia może być konieczne leczenie ortodontyczne, obejmujące korekty ustawienia zębów (zmniejszenie diastem, likwidacja stłoczeń zębowych) aż do całościowego leczenia wad zgryzu i wad ortognatycznych. Istotnym elementem jest również właściwie ukształtowane i zdrowe przyzębie brzeżne. W tej fazie wykonywane są zarówno zabiegi z zakresu leczenia periodontologicznego obejmujące kiretaże, jak i zabiegi chirurgiczne poprawiające wygląd girlandy dziąsłowej czy wydłużające korony kliniczne zębów przednich w sytuacji wysokiej linii uśmiechu. W przypadku konieczności poprawy kolorystyki istniejącego uzębienia wykonywane są zabiegi wybielania. 

Następnie przystępuje się do planowania leczenia protetycznego. Nie ogranicza się ono również tylko do zębów, ale uwzględnia warunki zewnątrzustne, analizuje stan dynamiczny (uśmiech) oraz symetrię twarzy. Na tym etapie zalecane jest wykonanie dokumentacji fotograficznej zębów oraz twarzy pacjenta w spoczynku i w czasie uśmiechu. Zdjęcia należy wykonywać w pozycji frontalnej i bocznej. Według standardu Amerykańskiej Akademii Stomatologii Estetycznej należy wykonać portfolio składające się z następujących 12 zdjęć: 
A – cała twarz,
B – pełen uśmiech,
C – uśmiech strona prawa,
D – uśmiech strona lewa,
E – zwarcie centralnie z retraktorem,
F – zwarcie strona prawa z rektraktorem,
G – zwarcie strona lewa z retraktorem,
H – 1: 1 centralnie z retraktorem,
I – 1: 1 prawa strona,
J – 1: 1 lewa strona,
K – powierzchnia zwarcia szczęki,
L – powierzchnia zwarcia żuchwy.

Analiza fotografii pozwala na ocenę wysokości i grubości warg oraz stosunku wargi górnej do dziąsła brzeżnego zębów przednich górnych. Wysoka linia uśmiechu (powyżej 3 mm) czyni leczenie bardziej skomplikowanym. Analiza zdjęć zębów pozwala również na ocenę ich proporcji, zenitu dziąsłowego oraz stosunku do wargi dolnej. Brzegi siekaczy przyśrodkowych górnych powinny lekko dotykać czerwieni wargi dolnej w spoczynku, a siekacze boczne powinny być odsunięte od niej na 1–2 mm. 

Stosowane w oparciu o fotografię twarzy i zębów programy komputerowe pozwalają na wizualizację proponowanego planu leczenia. Najistotniejszą cechą tej metody jest pokazanie pacjentowi efektu leczenia przed jego rozpoczęciem. Na podstawie serii zdjęć, które wykonuje się pacjentowi, a także rozmowy z pacjentem przygotowuje się analizę uwzględniającą cechy fizjonomiczne twarzy i zębów. Za pomocą programów (Power Point lub Keynote) i przy użyciu szablonów wprowadza się zmiany bezpośrednio na zdjęcia pacjenta. Efektem jest czytelna i zrozumiała prezentacja planu leczenia. Ostatnim etapem metody jest przygotowanie przez pracownię protetyczną tymczasowego uzupełnienia (mock-up), który nałożony na zęby pacjenta ukazuje wygląd jego uśmiechu po zakończeniu leczenia. Pozwala to na dokładną konsultację i przedstawienie planu leczenia dla pacjenta. Kalibracja zdjęć umożliwia dokładną analizę wymiarów zębów i ich harmonijne dopasowanie do istniejących warunków w jamie ustnej i do twarzy. Narzędzie to stwarza warunki do doskonałej komunikacji z pracownią protetyczną i daje możliwość przekazania informacji dotyczących zaplanowanego leczenia. Znacznie ułatwia to prowadzenie leczenia estetycznego i komunikacji z laboratorium.

Następnym elementem diagnostyki jest analiza modeli wstępnych osadzonych w artykulatorze, na których można dokonać pomiarów oraz przeanalizować stosunki zwarciowe centralne i pozacentralne. Modele służą również do przeprowadzenia diagnostyki wax-up.

Na tym etapie wykonywana jest również dokumentacja rentgenowska zawierająca zdjęcia zębowe, pantomograficzne lub cefalometryczne. 

Po uzgodnieniu z pacjentem proponowanego planu leczenia technik na modelu wstępnym wykonuje diagnostyczne nawoskowanie (wax-up).

Nawoskowany model przedstawia sytuację, jaką zamierza się osiągnąć, wykonując licówki, z uwzględnieniem życzeń pacjenta dotyczących zmiany kształtu i wielkości poszczególnych zębów. Model stanowi również podstawę do wykonania uzupełnienia tymczasowego po opracowaniu zębów. Na modelu nawoskowanym można także wykonać szablon chirurgiczny lub klucz silikonowy. 

Klucz silikonowy jest niezmiernie pomocny podczas preparacji zębów. Pozwala na dokładną wewnątrzustną kontrolę preparacji tkanek zęba, które winny być szlifowane w obrębie szkliwa. Jeszcze jedną formą diagnostyki przedpreparacyjnej jest mock-up, czyli tymczasowe uzupełnienie wykonywane wewnątrzustnie na podstawie klucza silikonowego.

Założone na nieopracowane zęby pozwala na przedstawienie pacjentowi przyszłego uzupełnienia. Do wykonania 
mock-upu służy materiał kompozytowy typu flow, który nanosi się na zęby bez systemu wiążącego i polimeryzuje. Najczęściej jest on stosowany w przypadkach zamykania diastem oraz wydłużania brzegu siecznego. 

Dobór koloru

Jak prawidłowo dobrać kolor licówek

Bardzo istotny dla zachowania prawidłowej estetyki twarzy pacjenta jest właściwy dobór wielkości, kształtu, ustawienia oraz koloru zębów. Podczas dobierania koloru uzupełnień należy kierować się jego trzema najważniejszymi cechami, a mianowicie jasnością, stopniem nasycenia, czyli intensywnością, oraz tonem. 

Na dobór koloru zęba mają wpływ czynniki związane z oświetleniem oraz polimorficzną strukturą obiektu obserwowanego, czyli zęba. Jakość oświetlenia towarzysząca procesowi dobierania koloru ma kolosalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia tego procesu.

Idealne parametry światła do doboru koloru to temperatura barwy wynosząca 6500 K oraz intensywność oświetlenia 1500 lux. Te warunki oświetlenia odpowiadają najbardziej rozproszonemu światłu dziennemu. 

 

Zazwyczaj kolor uzupełnień dobiera się wewnątrzustnie, przykładając kolornik do warg pacjenta. Czynność wybierania koloru powinna odbywać się przed rozpoczęciem preparacji zębów. Kolor zębów powinien harmonizować z zabarwieniem skóry.  

 

Równie istotne jest, aby podczas doboru koloru zachować te same parametry percepcyjne w postaci źródła światła, obiektu oraz oka. Konsekwencją zmiany parametrów światła lub obiektu może być powstawanie różnic w odbiorze koloru. W ten sposób kolor uzupełnienia protetycznego może różnić się od zębów sąsiednich w świetle lampy stomatologicznej i w naturalnym oświetleniu. Niezmiernie istotne jest to, w jakim otoczeniu dobierany jest kolor. Kolory ścian gabinetu stomatologicznego, ubranie pacjenta, karnacja skóry czy pomadka na wargach mogą wpływać na sposób percepcji koloru. Wśród czynników stomatologicznych należy wymienić polimorficzną naturę budowy zęba ludzkiego. Kolor zębów uzależniony jest od wieku pacjenta i rodzaju zębów. 

Wraz z wiekiem i naturalną u...

Artykuł jest dostępny w całości tylko dla zalogowanych użytkowników.

Jak uzyskać dostęp? Wystarczy, że założysz konto lub zalogujesz się.
Czeka na Ciebie pakiet inspirujących materiałow pokazowych.
Załóż konto Zaloguj się

Przypisy