Ochrona rąk w gabinecie stomatologicznym

Światowym katalizatorem powszechnego stosowania rękawic ochronnych w gabinetach zabiegowych, w tym stomatologicznych, oraz zmiany podejścia do higieny rąk było pojawienie się w latach 80. XX w. wirusa HIV, a w ostatnich latach epidemia SARS-CoV-2.Niestety, dużo mniej spektakularny wpływ miało ryzyko infekcji wirusem HBV i HCV, mimo że jak wskazują badania epidemiologiczne, ich liczba jest zdecydowanie częstsza pośród personelu medycznego niż ogólnie w społeczeństwie.
W opracowanych i opublikowanych regułach postępowania mającego na celu minimalizację ryzyka zakażeń krzyżowych oraz infekcji personelu w placówkach ochrony zdrowia higiena rąk i używanie rękawic ochronnych to zasadniczy element. Dłonie są bowiem odpowiedzialne za przenoszenie zdecydowanej większości infekcji. W związku z tym ich prawidłowe mycie i używanie rękawic znacząco zapobiega zakażeniom. Te ostatnie odgrywają ponadto ważną rolę ochronną w sytuacjach niezamierzonego ukłucia zainfekowaną krwią igłą (zatrzymują 30–60% objętości krwi zgromadzonej na igle). Równocześnie jednak noszenie rękawic niesie za sobą konsekwencje dla skóry w postaci modyfikacji flory komensalnej, ryzyka wystąpienia dermatoz i alergii.

Historia używania rękawic ochronnych

Już w XV w. położnik Joseph Jakob Plenck zalecał używanie rękawic podczas porodu dziecka, jeżeli matka chorowała na syfilis. Do czasu odkrycia kauczuku i rozwoju przemysłu kauczukowego były one wykonywane ze zwierzęcych pęcherzy, skóry lub bawełny. 
Dopiero opanowanie procesu wulkanizacji kauczuku (Charles Goodyear) na początku XIX w. oraz zachowanie i wykorzystanie dzięki temu jego własności elastycznych pozwoliło w 1894 r. lekarzowi Williamowi Stewartowi Halstedowi na użycie po raz pierwszy rękawic wykonanych z tego materiału podczas zabiegu chirurgicznego w szpitalu w Baltimore. Od tego czasu były...