Dołącz do czytelników
Brak wyników

Z codziennej praktyki

17 kwietnia 2018

NR 35 (Listopad 2016)

Inman Aligner efektywne narzędzie w stomatologii minimalnie inwazyjnej

0 140

Tradycyjna stomatologia kosmetyczna często musiała mierzyć się z wyzwaniem leczenia krzywo ustawionych zębów. Dostępne opcje leczenia lekkich i średnich stłoczeń obejmowały ortodoncję lub protetykę. Wielu pacjentów wybierało stomatologię odtwórczą, np. licówki porcelanowe, odrzucając leczenie ortodontyczne z powodu długiego czasu leczenia połączonego z noszeniem stałego aparatu i związanych z tym wysokich kosztów.


 

Wprzypadkach pacjentów decydujących się na licówki dużym wyzwaniem jest konserwatywne szlifowanie stłoczonych zębów przednich z zachowaniem ich anatomii i wykonaniem cienkiej odbudowy porcelanowej. Trudno jest odnaleźć balans pomiędzy nadmiernym oszlifowaniem tkanek zęba a zastosowaniem przekonturowanej odbudowy. W związku z emocjonalnym podejściem pacjentów i chęcią szybkiej odmiany swoich uśmiechów agresywna preparacja wydawała się akceptowalna, a było to efektem braku alternatywnych zachowawczych sposobów poprawy wyglądu zębów w relatywnie krótkim czasie.

Inman Aligner oferuje minimalnie inwazyjną metodę leczenia. Z użyciem jedynie jednego aparatu większość przypadków może zostać zakończona po 16 tygodniach leczenia. W przypadkach przednich stłoczeń zastosowanie Inman Aligner w porównaniu z konwencjonalnymi lub kosmetycznymi aparatami stałymi charakteryzuje się szybszym działaniem i niższymi kosztami. Liczba przypadków, w których autor zastosował aparat, przekroczyła już tysiąc, spotykając się z blisko 100-procentową akceptacją pacjentów, a to z prostej przyczyny – pacjenci wolą ruchome rozwiązania, które bardziej pasują do ich trybu życia. Leczenie może być połączone z równoczesnym wybielaniem i końcowym kompozytowym konturowaniem. Daje to nieinwazyjne i spektakularne efekty końcowe. W artykule zaprezentowano przykładowe przypadki, w których zastosowano aparat Inman Aligner.

Inman Aligner

Od wielu lat stosowano tradycyjne aparaty z elementami sprężystymi do wykonywania ruchów zębów w małym zakresie. Zawsze jednak problemem był ograniczony zasięg oraz fakt, że wymagały one aktywacji periodycznej. Dodatkowo kierunek działania sił w tego typu aparatach podlegał mniejszej kontroli.

Powyższe czynniki ograniczały stopień korekcji, a w przypadku konieczności ruchów kilku zębów pojedyncze aparaty były niewystarczające.

Pomysłodawca Inman Aligner, Donal Inman, zaprojektował i opatentował aparat wykorzystujący delikatne, stałe siły generowane przez niklowo-tytanowe sprężyny, przekazywane na dwa łuki: wargowy i językowy/podniebienny działające równolegle do płaszczyzny zgryzu. Inman Aligner powinien być noszony przez 16–20 godzin na dobę. Badania pokazują, że czterogodzinna przerwa w działaniu sił ortodontycznych zmniejsza ryzyko resorpcji korzeni [1], a ryzyko to jest mniejsze przy zastosowaniu aparatów ruchomych w porównaniu ze stałymi [2]. W standardowym aparacie dwa łuki wywierają na zęby siły ściskające, powodując ich ustawienie. W celu retrakcji można zastosować jedynie łuk wargowy z nieaktywnym łukiem językowym. Przypadek 2 i 3 przedstawiają kombinowane leczenie z użyciem ekspandera.

Selekcja pacjentów

Selekcja przypadków jest wysoce istotna. Oto podstawowe kryteria doboru pacjentów:

  • Przypadki wymagające wyłącznie ruchów siekaczy i/lub kłów.
  • Zakończony rozwój korzeni.
  • Stłoczenie mniejsze lub równe 3 mm. Należy przeprowadzić planowanie łuku w celu określenia wymaganego miejsca w łuku. Przypadki ze stłoczeniem powyżej 3 mm wymagają zastosowania dodatkowych technik kreowania przestrzeni – zalecane dla doświadczonych lekarzy.
  • Obecność zębów w odcinkach bocznych umożliwiających retencję dla aparatu.
  • Jama ustna wysanowana, stabilne przyzębie.
  • Zgoda i zobowiązanie pacjenta do noszenia aparatu przez 16–20 godzin/dobę i utrzymywania higieny jamy i aparatu.

Analiza łuku z użyciem Spacewize

Po pełnym badaniu ortodontycznym, w celu upewnienia się, czy przypadek pacjenta jest odpowiedni do leczenia Inman Aligner, zanim zleci się wykonanie aparatu, powinna być przeprowadzona analiza łuku zębowego. Wartość stłoczenia oblicza się [3], mierząc sumę mezjo-dystalnych szerokości zębów przedniego odcinka (od kła do kła), co daje wartość wymaganego miejsca. Odejmuje się ją od wartości długości łuku idealnego („krzywej”). Obliczeń tych można w prosty i szybki sposób dokonać, wykorzystując oprogramowanie Spacewize.

Niezbędne jest do tego fotograficzne zdjęcie okluzyjne, które można wykonać u pacjenta siedzącego na fotelu lub zdjęcie okluzyjne modelu. Po załadowaniu zdjęcia do programu, by dokonać kalibracji, należy zmierzyć szerokość jednego z siekaczy i wprowadzić wartość w milimetrach, a następnie wyznaczyć krzywą idealnego łuku zgodnego z okluzją. Natychmiast otrzyma się wartość stłoczenia w milimetrach.

Etap laboratoryjny

W celu wykonania modeli należy pobrać wyciski obu łuków zębowych oraz kęsek zgryzowy lub skany wewnątrzustne i przesłać wraz z wypełnionym zleceniem do licencjonowanego laboratorium Inman Aligner. Dodając zdjęcie z programu Spacewize z wyznaczoną krzywą łuku, informuje się technika o wstępnie obliczonej wartości stłoczenia oraz o tym, które zęby i w jakim zakresie chce się przesunąć. Technik skanuje modele gipsowe, a następnie za pomocą specjalistycznego oprogramowania wirtualnie ustawia zęby i drukuje modele 3D – modele z zaplanowanym efektem końcowym, z którymi pacjent może się zapoznać, zanim podejmie ostateczną decyzję o rozpoczęciu leczenia.

Redukcja szkliwa na powierzchniach stycznych 

Redukcję szkliwa na powierzchniach stycznych – IPR (ang. interproximal reduction) i PPR (ang. predictive proximal reduction), czyli stripping, wykonuje się przy użyciu kalibrowanych pasków i dysków ściernych. Wartości IPR i PPR przypadające na konkretne przestrzenie międzyzębowe zawarte są w analizie modeli dołączonej do aparatu. 

Wielu autorów potwierdza, że redukcja połowy grubości szkliwa na powierzchni stycznej mezjalnej i dystalnej każdego siekacza jest techniką bezpieczną [4–7]. Daje to 0,5 mm na kontakt styczny, tworząc 2,5 mm zysku przestrzeni pomiędzy kłami. Dodatkowa redukcja szkliwa na powierzchni mezjalnej i dystalnej kłów oraz na mezjalnej pierwszych przedtrzonowców umożliwia wygenerowanie maksymalnie 3,5–4,5 mm przestrzeni.

Powinno się skrupulatnie odnotowywać wartości przeprowadzonego strippingu. Po każdym zabiegu redukcji szkliwa rekomenduje się aplikację preparatu z fluorem. El-Mangoury [8] i Radlanski [9] wykazali, że nie ma zwiększonego ryzyka próchnicy po zabiegu strippingu połączonego wygładzeniem i odpowiednim zaopatrzeniem powierzchni szkliwa. 

Heins [10] i Tal [11] wykazali również brak zwiększonego ryzyka chorób przyzębia, pomimo faktu zmniejszenia przestrzeni stycznej.

Leczenie z użyciem Inman Aligner wymaga progresywnego, respektującego anatomię IPR i PPR. Mimo znajomości całkowitej wartości strippingu, redukcji szkliwa nigdy nie wykonuje się w całości na pierwszej wizycie, a stopniowo (ok. 0,13 mm na punkt styczny na wizytę). Po 2 tygodniach noszenia aparatu wygenerowane przestrzenie zamkną się.
Redukcja IPR i PPR wykonywana progresywnie z użyciem pasków i dysków pozwala na większą kontrolę podczas zabiegu oraz na zachowanie anatomii zębów, a także zapobiega tworzeniu nadmiernej ilości przestrzeni i nieprawidłowych kontaktów stycznych w porównaniu z zastosowaniem wierteł.

Łuki wargowe i językowe/podniebienne

Łuki aparatu pozycjonowane są dzięki strategicznie przyklejanym blokadom kompozytowym, umiejscowionym przysiecznie lub przyszyjkowo. Dzięki temu łuki działają efektywnie, co jest kluczowe dla osiągnięcia sukcesu. Dodatkowo takie postępowanie jest pomocne przy rotacjach lub ekstruzjach zębów.

Przypadek 1

Kobieta, lat 25, zgłaszała niezadowolenie z wyglądu dolnych przedni...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy