Rehabilitacja implantoprotetyczna bezzębnej żuchwy z zastosowaniem protezy wspartej na dwóch implantach – wpływ na funkcję narządu żucia i dobrostan psychiczny

Bezzębie całkowite pozostaje istotnym problemem zdrowotnym i społecznym, zwłaszcza w populacji osób starszych. Utrata wszystkich zębów nie tylko prowadzi do upośledzenia funkcji narządu żucia, zaburzeń mowy oraz pogorszenia estetyki twarzy, lecz także wywiera istotny wpływ na stan psychiczny i jakość życia pacjentów. Liczne badania wykazały, że osoby całkowicie bezzębne częściej doświadczają obniżonej samooceny, ograniczeń w kontaktach społecznych, lęku przed spożywaniem posiłków w obecności innych osób oraz pogorszenia ogólnego dobrostanu psychicznego [3, 5, 11].
Współcześnie ocena skuteczności leczenia protetycznego obejmuje nie tylko parametry kliniczne, ale również jakość życia związaną ze zdrowiem jamy ustnej (oral health-related quality of life – OHRQoL) [3, 5, 11].
Największe trudności terapeutyczne dotyczą rehabilitacji bezzębnej żuchwy. Zaawansowany zanik wyrostka zębodołowego, ograniczona powierzchnia podłoża protetycznego oraz niekorzystne oddziaływanie mięśni dna jamy ustnej i języka sprawiają, że konwencjonalne protezy całkowite dolne często nie zapewniają wystarczającej retencji i stabilizacji. W konsekwencji pacjenci zgłaszają trudności podczas żucia i mówienia, dyskomfort związany z przemieszczaniem się protezy oraz ograniczenie aktywności społecznej, co przekłada się na pogorszenie jakości życia.
Rozwój implantologii znacząco zmienił możliwości leczenia pacjentów całkowicie bezzębnych. Szczególne miejsce zajmuje proteza całkowita żuchwy wsparta na dwóch implantach (mandibular two-implant overdenture), która dzięki poprawie retencji i stabilizacji umożliwia skuteczniejsze odtworzenie funkcji narządu żucia oraz zwiększenie komfortu użytkowania uzupełnienia. Znaczenie tej metody podkreślono w Konsensusie McGill [1],
którego autorzy uznali protezę wspartą na dwóch implantach za minimalny standard leczenia pacjentów całkowicie bezzębnych, zastępujący konwencjonalną protezę całkowitą, za metodę pierwszego wyboru w rehabilitacji bezzębnej żuchwy. Stanowisko to zostało następnie potwierdzone w Konsensusie York oraz licznych późniejszych publikacjach naukowych [2, 4, 6].
Coraz więcej badań wskazuje, że korzyści wynikające z rehabilitacji implantoprotetycznej wykraczają poza poprawę parametrów czynnościowych [3–6, 11–12]. Poprawa retencji i stabilizacji protezy prowadzi do zwiększenia wydolności żucia, poprawy komfortu użytkowania, wzrostu pewności siebie, ograniczenia lęku związanego z przemieszczaniem się protezy oraz poprawy jakości życia związanej ze zdrowiem jamy ustnej. Efekty te znajdują odzwierciedlenie w wynikach badań wykorzystujących zwalidowane kwestionariusze oceny jakości życia, takie jak OHIP-20 i OHIP-EDENT [11, 12].
W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjentki całkowicie bezzębnej, u której z...