Dołącz do czytelników
Brak wyników

Procedury sanitarne

artykuły | 21 czerwca 2018 | NR 38
216

Instrukcja selektywnej zbiórki odpadów medycznych niebezpiecznych w poradni

W odpornych na przekłucie bądź przecięcie pojemnikach, workach koloru żółtego na odpady medyczne niebezpieczne umieszcza się odpady o kodzie 180 106*

  •  rtęć – jeżeli producent nie określił innego kodu odpadu, 
  •  uszkodzoną stłuczkę termometrów, manometrów, ciśnieniomierzy,
  •  odpady zawierające rtęć, jeżeli są odpadem medycznym niebezpiecznym, np. zużyte świetlówki, żarówki energooszczędne używane w gabinetach, zużyte baterie ze sprzętu medycznego (należy zwrócić uwagę na oznaczenie przez producenta sprzętu – jaki kod odpadu określił)!

Odpady medyczne niebezpieczne zawierające substancje chemiczne o kodzie 180 106* zbiera się selektywnie w miejscach ich powstawania, uwzględniając ich właściwości, sposób ich unieszkodliwiania lub odzysku. 

1. Preparatów o różnej charakterystyce chemicznej nie wolno mieszać.
2. Odpady medyczne podlegające segregacji w celu odzysku surowców wtórnych należy gromadzić jako odpady o innym kodzie.
3. Należy dobrać rodzaj pojemnika, opakowania zbiorczego do charakteru odpadu w nim gromadzonego (odpad płynny, stały).
4. Odpady medyczne niebezpieczne, z wyjątkiem odpadów o ostrych końcach i krawędziach, zbiera się do żółtych pojemników lub worków jednorazowego użycia z folii polietylenowej, nieprzezroczystych, wytrzymałych, odpornych na działanie wilgoci i środków chemicznych, z możliwością jednokrotnego zamknięcia.
5. Odpady medyczne o ostrych końcach i krawędziach należy gromadzić w żółtych pojemnikach jednorazowego użycia, sztywnych, odpornych na działanie wilgoci, mechanicznie odpornych na przekłucie bądź przecięcie.
6. Worki jednorazowego użycia umieszcza się na stelażach lub w sztywnych pojemnikach (jednorazowego lub wielorazowego użycia) w sposób pozwalający na uniknięcie zakażenia i skażenia osób mających kontakt z workiem lub pojemnikiem.
7. Pojemniki należy ustawić jak najbliżej stanowiska pracy, w miejscu zapewniającym swobodę poruszania się personelu i pacjenta.
8. Pojemniki lub worki powinny być wymieniane tak często, jak pozwalają na to warunki przechowywania oraz właściwości odpadów medycznych w nich gromadzonych, nie rzadziej niż co 72 godziny, dlatego ich pojemność powinna odpowiadać liczbie odpadów wytworzonych w tym czasie.
9. Pojemniki lub worki należy zapełniać do 2/3 ich objętości w sposób umożliwiający ich bezpieczne zamknięcie.
10. W przypadku odpadów w postaci płynnej należy dobrać wielkość otworu pojemnika do rodzaju i charakteru odpadu w nim gromadzonego.
11. Niedopuszczalne jest otwieranie raz zamkniętych pojemników lub worków jednorazowego użycia.
12. Każdy pojemnik i każdy worek jednorazowego użycia powinien być opisany:

  • kodem odpadów w nich gromadzonych, 
  • adresem lub siedzibą wytwórcy odpadu, 
  • datą zamknięcia pojemnika (wskazane opisanie również datą umieszczenia w nich pierwszego odpadu medycznego).

13. W przypadku uszkodzenia worka lub pojemnika należy go w całości umieścić w innym większym, nieuszkodzonym worku lub pojemniku.
14. Rtęć i uszkodzoną stłuczkę termometrów, manometrów, ciśnieniomierzy należy gromadzić i przechowywać w szczelnie zamkniętym pojemniku, tak aby zabezpieczyć przed parowaniem rtęci. Należy je gromadzić oddzielnie. Rozpryski rtęci zbierać bardzo dokładnie, a pozostałe resztki poddawać unieszkodliwieniu.
15. W razie wysypania lub wylania się zawartości, nie wolno jej dotykać. Należy skontaktować się z obsługą odpowiedzialną za czystość, która zbierze bezpiecznie odpad i oczyści zanieczyszczone otoczenie, zdezaktywuje pozostałości rozprysku rtęci.
16. Worek, pojemnik należy przenosić, trzymając go za zamknięcie, nie przybliżając do ciała i nie podkładając rąk pod jego spodnią część.
17. Pracownicy przy wykonywaniu wszelkich czynności związanych z kontaktem z odpadami specjalnymi powinni stosować środki ochrony osobistej typu: fartuchy, okulary, rękawice odporne na działanie substancji chemicznych niebezpiecznych, zgodnie z wydaną przez producenta substancji kartą charakterystyki substancji niebezpiecznej.
18. W przypadku zanieczyszczenia ze skaleczeniem skóry, błon śluzowych lub ich zalaniem w czasie kontaktu z odpadami specjalnymi, należy natychmiast miejsce skaleczenia lub zalania obficie przemyć i przepłukać pod bieżącą wodą, lub zgodnie z zaleceniem szczegółowym producenta substancji niebezpiecznej założyć na powstałe zranienie wodoszczelny opatrunek, a zalaną odzież zmienić na nową. Fakt zranienia w celu jego rejestracji i wdrożenia działań profilaktycznych należy zgłosić bezpośredniemu przełożonemu, inspektorowi BHP i lekarzowi medycyny pracy (chorób zakaźnych). 

Podstawa prawna

1. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21).
2. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 139, poz. 940).
3. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2012 r., poz. 739).
4. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z narażeniem na zranienie ostrymi narzędziami używanymi przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 969).

Procedura postępowania w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej 

 

Na podstawie art. 14 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.) oraz rozporządzenia z dnia 10 lipca 2013 r. w sprawie zgłaszania podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej (Dz. U. Nr 0, poz. 848) zarządza się, co następuje:

§ 1

1. Lekarz, felczer, pielęgniarka lub położna, którzy podejrzewają lub rozpoznają zakażenie lub chorobę zakaźną (załącznik nr 1 do zarządzenia), są obowiązani pouczyć zakażonego lub chorego na chorobę zakaźną lub osobę sprawującą prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, o środkach służących zapobieganiu przeniesieniu zakażenia na inne osoby oraz o ewentualnym obowiązku:

  • poddania się badaniom sanitarno-epidemiologicznym, w tym również postępowaniu mającemu na celu pobranie lub dostarczenie materiału do tych badań,
  • poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych,
  • poddania się leczeniu, hospitalizacji, izolacji, kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu,
  • stosowania się do nakazów i zakazów organów administracji publicznej służących zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych,
  • poddawania się zabiegom sanitarnym,
  • zaniechania wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby — jeżeli są osobami zakażonymi, chorymi na chorobę zakaźną lub nosicielami,
  •  udzielania informacji oraz niezbędnych danych podmiotom sprawującym nadzór epidemiologiczny.

2. W przypadku rozpoznania zakażenia, które może przenosić się drogą kontaktów seksualnych, lekarz jest obowiązany poinformować pacjenta o konieczności zgłoszenia się do lekarza jego partnera lub partnerów seksualnych, którzy powinni być leczeni w specjalistycznej jednostce właściwej w zakresie chorób przenoszonych drogą płciową. Fakt powiadomienia pacjenta powinien być odnotowany w dokumentacji medycznej i potwierdzony podpisem pacjenta.

3. Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje zakażenie, chorobę zakaźną lub zgon z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej (określonej w załączniku nr 1 do zarządzenia), jest obowiązany do niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili powzięcia podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, zgłoszenia tego faktu:

  • państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu dla miejsca rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej. 

4. Zgłoszenie zawiera następujące dane osoby, u której podejrzano lub rozpoznano zakażenie, chorobę zakaźną lub stwierdzono zgon z tego powodu:

  • imię i nazwisko,
  • datę urodzenia,
  • numer PESEL, a w przypadku, gdy osobie nie nadano tego numeru – serię i numer paszportu albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie danych osobowych,
  • płeć,
  • adres miejsca zamieszkania,
  • rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej, charakterystykę podstawowych objawów klinicznych, okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka, charakterystyki biologicznego czynnika zakaźnego, oraz inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy medycznej.

5. W zgłoszeniu zakażeń HIV i zachorowań na AIDS lub stwierdzenia, podejrzenia, że zgon nastąpił z powodu zakażenia HIV lub zachorowania na AIDS, lekarz zamieszcza dane określone w punkcie 5, a jeżeli pacjent zastrzeże dane umożliwiające jego identyfikację, to następujące informacje osoby, której dotyczy zgłoszenie:

  • inicjały imienia i nazwiska lub hasło,
  • wiek,
  • płeć,
  • nazwę powiatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania,
  • rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej oraz drogę zakażenia.

6. O zgonie z powodu zakażenia HIV lub zachorowania na AIDS należy powiadomić państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W takim przypadku zgłoszenie lub rejestr zawierają dane, o których mowa w punkcie 6.

7. Profilaktyczne leczenie poekspozycyjne ze styczności z ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), do której doszło w wyniku wypadku w trakcie wykonywania czynności zawodowych, jest finansowane przez pracodawcę/zlecającego prace.

8. W przypadku podejrzenia zakażenia lub zachorowania na chorobę zakaźną, spowodowaną pogryzieniem (pokąsaniem) przez zwierzęta (dzikie, nieznane, nieszczepione) lekarz ma obowiązek niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin zgłoszenia tego faktu, właściwemu ze względu na miejsce zachorowania państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu i poinformowania pacjenta o konieczności leczenia się w Poradni Chorób Zakaźnych. O zaistniałym zdarzeniu powiadomić także właściwego lekarza weterynarii, który wdroży stosowne działania w zakresie obserwacji zwierzęcia.

9. W formularzach zgłoszeń chorób zakaźnych (określone w załączniku nr 2 do zarządzenia) zawsze należy zamieścić imię, nazwisko i numer telefonu lekarza dokonującego zgłoszenie.

10. Zgłoszenie należy:

  • przesyłać przesyłką poleconą w kopertach opatrzonych wyraźnym adresem zwrotnym nadawcy i symbolem „ZLK”,
  • przesyłać za pomocą środków komunikacji elektronicznej w postaci zaszyfrowanej, jeżeli pozwalają na to możliwości techniczne nadawcy i odbiorcy, lub
  • przekazać bezpośrednio osobie upoważnionej do ich odbioru za pokwitowaniem – w sposób zapewniający ochronę danych osobowych zawartych w zgłoszeniu.

11. Podejrzenia zachorowań oraz zachorowania na grypę zgłasza się również w formie raportów zbiorczych, częstotliwość i wzór zgłoszenia określają przepisy o statystyce publicznej (określony w załączniku nr 3 do zarządzenia) – formularz MZ-55.

§ 2

1. Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub stwierdza zgon w wyniku takiej choroby, podejmuje działania zapobiegające szerzeniu się zachorowań, w tym:

  • kieruje osobę podejrzaną o zakażenie lub zachorowanie oraz zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną do szpitala specjalistycznego zapewniającego izolację i leczenie tej osoby oraz niezwłocznie informuje szpital o tym fakcie,
  • organizuje transport uniemożliwiający przeniesienie zakażenia na inne osoby,
  • poucza osobę chorą lub osobę sprawującą prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, osoby najbliższe oraz osoby, o których mowa w art. 5 ust. 3, o obowiązkach wynikających z art. 5 ust. 1,
  •  niezwłocznie powiadamia państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca podejrzenia, rozpoznania choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej lub stwierdzenia zgonu o podjętych działaniach.

2. Lekarz jest obowiązany poinformować osobę podejrzaną o zachorowanie, chorą lub narażoną na zakażenie i jej osoby najbliższe o przesłankach uzasadniających podjęte działania oraz dokonać odpowiedniego wpisu w dokumentacji medycznej.

3. Obowiązkowej hospitalizacji podlegają:

  1. osoby chore na gruźlicę w okresie prątkowania oraz osoby z podejrzeniem o prątkowanie,
  2. osoby chore i podejrzane o zachorowanie na:

a) błonicę,
b) cholerę,
c) dur brzuszny,
d) dury rzekome A, B, C,
e) dur wysypkowy (w tym choroba Brill-Zinssera),
f) dżumę,
g) grypę H7 i H5,
h) nagminne porażenie dziecięce oraz inne ostre porażenia wiotkie, w tym zespół Guillaina-Barrégo,
i) ospę prawdziwą,
j) zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS),
k) tularemię,
l) wąglik,
m) wściekliznę,
n) zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu,
o) wirusowe gorączki krwotoczne, w tym żółtą gorączkę.

4. W przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej, o której mowa w pkt 1, lekarz lub felczer jest obowiązany pouczyć pacjenta o obowiązku hospitalizacji, oraz skierować go do szpitala. Fakt udzielenia pouczenia jest potwierdzany wpisem lekarza lub felczera w dokumentacji medycznej oraz podpisem pacjenta. 

5. Informacja o skierowaniu do szpitala jest przekazywana państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu właściwemu dla miejsca rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej. 

6. W przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowej hospitalizacji, przed zakończeniem badań diagnostycznych lub leczenia, należy o tym fakcie poinformować kierownika szpitala, który jest obowiązany do niezwłocznego, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili uzyskania informacji o samowolnym opuszczeniu szpitala, powiadomienia o tym fakcie państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. 

7. Osoby zdrowe, które pozostawały w styczności z chorymi na cholerę, dżumę płucną, ospę prawdziwą, wirusowe gorączki krwotoczne oraz zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS), podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, przez okres nie dłuższy niż: 

  • 5 dni – w przypadku cholery, 
  • 6 dni – w przypadku dżumy płucnej, 
  • 21 dni – w przypadku ospy prawdziwej, 
  • 21 dni – w przypadku wirusowych gorączek krwotocznych, 
  • 10 dni – w przypadku zespołu ostrej niewydolności oddechowej (SARS) 
  • licząc od ostatniego dnia styczności.

8. Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub stwierdza zgon w wyniku takiej choroby, podejmuje działania zapobiegające szerzeniu się zachorowań, w tym:

a) kieruje osobę podejrzaną o zakażenie lub zachorowanie oraz zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną do szpitala specjalistycznego zapewniającego izolację i leczenie tej osoby oraz niezwłocznie informuje szpital o tym fakcie,
b) organizuje transport uniemożliwiający przeniesienie zakażenia na inne osoby,
c) poucza osobę chorą lub osobę sprawującą prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo 
opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, osoby najbliższe oraz osoby, o których mowa w art. 5 ust. 3, o obowiązkach wynikających z art. 5 ust. 1,
d) niezwłocznie powiadamia państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca podejrzenia, rozpoznania choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej lub stwierdzenia zgonu o podjętych działaniach,
e) lekarz jest zobowiązany poinformować osobę podejrzaną o zachorowanie, chorą lub narażoną na zakażenie i jej osoby najbliższe o przesłankach uzasadniających podjęte działania oraz dokonać odpowiedniego wpisu w dokumentacji medycznej.

§ 3

1. W przypadku podejrzenia lub rozpoznania zachorowania na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji, kierując się własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego, poddaje osobę podejrzaną o zachorowanie, chorą na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną lub osobę narażoną na zakażenie hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie oraz badaniom, również w przypadku, gdy osoba podejrzana o zachorowanie, chora lub narażona na zakażenie nie wyraża zgody na hospitalizację, izolację, kwarantannę lub wykonanie badania.

2. O przyjęciu do szpitala osoby, o której mowa w pkt 1, lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny.

3. Zawiadomienie, o którym mowa w pkt 2, obejmuje przekazanie danych osobowych zawartych w formularzu zgłoszenia choroby zakaźnej.

4. Lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny jest obowiązany poinformować osobę podejrzaną o zachorowanie, chorą lub narażoną na zakażenie i jej osoby najbliższe o przesłankach uzasadniających podjęte działania oraz dokonać odpowiedniego wpisu w dokumentacji medycznej.

§ 4

1. Lekarz sprawujący opiekę nad osobą poddaną obowiązkowej hospitalizacji ma obowiązek poinformowania tej osoby o przyczynach zastosowania tego środka. Wyrażenie zgody na obowiązkową hospitalizację następuje w formie złożenia podpisu w dokumentacji medycznej przez osobę, wobec której zastosowano ten środek lub przez osobę sprawującą nad nimi prawną lub faktyczną opiekę.

2. W przypadku braku zgody na obowiązkową hospitalizację, kierownik jednostki, w której umieszczona jest osoba poddana obowiązkowi, jest obowiązany powiadomić tę osobę o przysługującym jej prawie odwołania się do sądu w celu niezwłocznego ustalenia legalności pozbawienia wolności oraz umożliwić tej osobie odwołanie się do sądu.

3. Kierownik jednostki obowiązany jest poinformować o tym fakcie kierownika podmiotu leczniczego.

4. Kierownik jednostki, w której wykonywana jest obowiązkowa hospitalizacja, jest obowiązany do powiadomienia rodziny lub osoby wskazanej przez osobę poddaną obowiązkowej hospitalizacji o zastosowaniu tego środka. Czynności, o których mowa, odnotowuje się w dokumentacji medycznej.

§ 5

1. Obowiązkowemu leczeniu podlegają osoby chore na:

  • gruźlicę płuc,
  • kiłę i rzeżączkę oraz osoby, które miały styczność z chorymi na te choroby.

2. Osoby, które miały styczność z chorymi na gruźlicę płuc w okresie prątkowania, chorymi na kiłę, rzeżączkę, dur brzuszny, chorymi na inwazyjne zakażenia Neisseria meningitidis lub Haemophilus influenzae typ b, podlegają nadzorowi epidemiologicznemu, badaniu klinicznemu, badaniom diagnostycznym, a także w razie potrzeby profilaktycznemu stosowaniu leków. 

§ 6

O dokonaniu zgłoszenia choroby zakaźnej należy poinformować bezpośredniego przełożonego, w przypadku choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej również kierownika podmiotu leczniczego. Zobowiązuje się wszystkich lekarzy, którzy stwierdzą lub podejrzewają wystąpienie epidemii (ogniska epidemicznego), do niezwłocznego telefonicznego zgłoszenia tego faktu przełożonemu, kierownikowi podmiotu leczniczego oraz Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej.

§ 7

Zobowiązuje się kierowników do zapoznania wszystkich pracowników z treścią procedury postępowania w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej.

Fakt zapoznania się i zobowiązanie do przestrzegania wprowadzonej „Procedury postępowania w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej” pracownik, którego dotyczy procedura, musi poświadczyć własnoręcznym podpisem. 

§ 8

Procedura wchodzi w życie z dniem podpisania. 

Przykładowy plan higieny w placówkach medycznych

 

1. Cel:

  • opracowanie jednolitych metod postępowania,
  • usunięcie z powierzchni zanieczyszczeń (mycie) wraz ze znajdującymi się na niej drobnoustrojami (dezynfekcja).

2. Adresat: 

  • personel medyczny i pomocniczy zatrudniony w placówce.

3. Odpowiedzialność:

  • bezpośredni nadzór i odpowiedzialność za pracę osób sprzątających sprawuje kierownik (lekarz, pielęgniarka) – 
  • bieżąca kontrola – 

4. Definicje:

Dekontaminacja – proces niszczenia biologicznych czynników chorobotwórczych poprzez: mycie, dezynfekcję i sterylizację.

Dezynfekcja – proces redukcji drobnoustrojów do tzw. bezpiecznego poziomu umożliwiającego przeprowadzenie dalszego postępowania, m.in. sterylizacji. Dezynfekcja może być przeprowadzona poprzez zastosowanie metod fizycznych lub chemicznych.

Dezynfekcja niskiego stopnia – proces redukcji wegetatywnych form bakterii (oprócz Mycobacterium tuberculosis), wirusów osłonowych (np. HBV, HCV, HIV) i grzybów (oznaczenie preparatu B, F).

Dezynfekcja średniego stopnia – proces redukcji wegetatywnych form wszystkich gatunków bakterii (w tym Mycobacterium tuberculosis), wszystkich wirusów (w tym osłonowych i bezosłonkowych) oraz grzybów (oznaczenie preparatu B, F, V, Tbc).

Dezynfekcja wysokiego stopnia – proces redukcji wszystkich wegetatywnych form biologicznych czynników chorobotwórczych (bakterie, wirusy, grzyby) z wyjątkiem dużej ilości form przetrwalnikowych (oznaczenie preparatu B, F, V, Tbc, S).

Mycie – wstępny etap dekontaminacji, usuwający zabrudzenia z powierzchni czyszczonego materiału. 

Pokoje socjalne personelu – wydzielone pomieszczenia dostępne wyłącznie dla personelu, w których można spożywać posiłki lub wypoczywać.

Pokoje zabiegowe – pomieszczenia, w których wykonywane są procedury medyczne u pacjentów oraz czynności przygotowawcze, np. rozpuszczanie leków, przygotowywanie wlewów itp.

Pomieszczenie porządkowe – pomieszczenie służące do przechowywania środków czystości oraz preparatów myjąco-dezynfekcyjnych, przygotowywania ich roztworów roboczych oraz mycia i dezynfekcji sprzętu sprzątającego.

Preparat myjący (detergent) – preparat usuwający zanieczyszczenia poprzez m.in. zmianę pH, obniżenie twardości wody, rozkład cząstek organicznych.

Preparat dezynfekcyjny – preparat zdolny do przeprowadzania procesów dezynfekcji.

Preparat dezynfekcyjny bakteriobójczy (B) – preparat chemiczny o działaniu bójczym na wegetatywne formy bakterii (oprócz prątków gruźlicy Mycobacterium tuberculosis).

Preparat dezynfekcyjny grzybobójczy (F) – preparat chemiczny wykazujący działanie bójcze w odniesieniu do grzybów.

Preparat dezynfekcyjny prątkobójczy (Tbc) – preparat chemiczny bakteriobójczy o działaniu bakteriobójczym, także w odniesieniu do prątków gruźlicy.

Preparat dezynfekcyjny wirusobójczy (V) – preparat chemiczny wykazujący działanie bójcze w odniesieniu do wirusów.

Skażenie (kontaminacja) – zanieczyszczenie biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi powierzchni przedmiotów, sprzętu i aparatury medycznej, wody lub powietrza.

Sprzątanie – proces, który ma na celu utrzymanie pomieszczeń w czystości oraz wyeliminowanie gromadzenia się zanieczyszczeń nieorganicznych, np. kurzu, a także biologicznych czynników chorobotwórczych.

5. Zasady doboru preparatów myjących i dezynfekcyjnych:

zdefiniowanie poziomu ryzyka – biologiczne czynniki chorobotwórcze w środowisku placówki medycznej przenoszone są za pośrednictwem rąk, sprzętu i aparatury medycznej. Kluczowe znaczenie dla wyboru właściwego preparatu myjącego/dezynfekującego ma zdefiniowanie rzeczywistego poziomu ry...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów.

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • Roczną prenumeratę dwumiesięcznika Forum Stomatologii Praktycznej
  • Nielimitowany dostęp do całego archiwum czasopisma
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy